นางไม่รู้แน่ชัดว่าเหลียงอวี่หวงเป็นผู้สังหารหลี่เฟิง หรือหลี่เฟิงพลัดตกจากหน้าผาลงมาตายเองกันแน่
แต่สิ่งที่นางมั่นใจได้คือ หากครั้งนี้ไม่มีเหลียงอวี่หวงคอยปกป้อง เฝิงซู่ชิงคงกลายเป็นศพเย็นชืดไปนานแล้ว
นางคาดเดาว่าสาเหตุสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้เหลียงอวี่หวงบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น คงเป็นเพราะในชั่วขณะที่นางร่วงหล่นลงมา เขาคว้าแขนนางไว้แล้วโอบนางไว้ในอ้อมแขน ใช้ร่างกายของตนรองรับนาง ก่อนจะกระแทกทะลุชั้นน้ำแข็งของแม่น้ำ
เมื่อตกลงมาจากหน้าผา ร่างของเขาปะทะกับแผ่นน้ำแข็งอย่างรุนแรง ทั้งยังถูกน้ำหนักตัวของนางกดทับ ต่อให้เหลียงอวี่หวงเป็นคนเหล็ก ก็ควรตายไปตั้งนานแล้ว
เฝิงซู่ชิงเงยหน้ามองกิ่งไม้ที่ทอดยาวอยู่บนผนังผา กิ่งไม้บางส่วนหักเสียหายหนัก อีกหลายกิ่งร่วงลงไปบนแผ่นน้ำแข็ง... คาดว่ากิ่งไม้เหล่านั้นช่วยผ่อนแรงกระแทกตอนตกลงมา
เหลียงอวี่หวงบาดเจ็บสาหัส แต่กลับฝืนความมุ่งมั่นอันแรงกล้า พยุงสติเอาไว้ พานางขึ้นไปบนแผ่นน้ำแข็ง แล้วพานางไปหาโพรงเขาที่พอจะหลบลมหนาวได้
ใครจะคิดว่าพวกเขากลับพบสุนัขป่าเข้าอีกสองตัว
หากเหลียงอวี่หวงไม่ได้บาดเจ็บ สุนัขป่าสองตัวนั้นย่อมไม่ใช่คู่มือของเขา
ทว่าสุนัขป่ากลับกัดเสื้อผ้าของเขาจนขาดวิ่น เกือบจะฉีกทึ้งกินเขาทั้งเป็น
ทุกครั้งที่เฝิงซู่ชิงหายใจ นางรู้สึกเจ็บลึกถึงกระดูก
เหลียงอวี่หวงต้องมีความมุ่งมั่นเพียงใด จึงยังไม่สิ้นใจตาย?
นางแทบจินตนาการไม่ออกว่า ในสภาพบาดเจ็บเช่นนั้น เหลียงอวี่หวงพานางที่เป็นภาระเอาชนะสุนัขป่าเหล่านั้น จนหนีรอดมาได้อย่างไร