แววตาของเหลียงอวี่หวงเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เขากล่าวทีละคำอย่างอดทนและโน้มน้าวใจ
“เฝิงซู่ชิง...อย่าดูแคลนตนเองเป็นอันขาด...ในใจเจิ้น เจ้าเป็นสตรีที่โดดเด่นยิ่ง ไม่มีผู้ใดเหมาะสมจะเป็นฮองเฮาของเจิ้นไปกว่าเจ้าอีกแล้ว เฝิงซู่ชิง รับปากเจิ้น หากครานี้พวกเรารอดออกไปได้ เจิ้นกับเจ้าจะร่วมมือกัน นำพาราษฎรแคว้นเหลียงสู่ยุคสมัยอันรุ่งเรือง มั่งคั่ง สงบสุข และร่มเย็น...”
“เจ้าต้องประทับบนบัลลังก์สูงสุด จึงจะมีอำนาจช่วยเหลือราษฎรยากไร้ได้มากขึ้น เหตุใดคังชินอ๋องจึงพยายามกำจัดเจ้าอย่างไม่ลดละ? นั่นเพราะเขารู้แล้วว่าเจ้ากำลังจะได้เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ เขาล่วงเกินเจ้า และรู้ดีว่าหากเจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮาองค์ใหม่ วันดี ๆ ของเขาก็จะสิ้นสุดลง”
“ดังนั้นเขาจึงต้องทุ่มสุดกำลัง ต่อสู้เสี่ยงตาย จึงจะยังพอมีโอกาสรอดชีวิต น่าเสียดายที่เขาวางแผนคำนวณทุกสิ่ง สุดท้ายกลับสูญเปล่า เฝิงซู่ชิง เจ้าไม่อยากเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของคังชินอ๋องหรือ ว่าเขาคิดว่าตนวางแผนกำจัดเจ้าได้แล้ว แต่เจ้ากลับปรากฏตัวต่อหน้าเขาพร้อมกับเจิ้นอีกครั้ง?”
เฝิงซู่ชิงเริ่มคล้อยตามทีละน้อย ความเจ็บปวดในใจค่อย ๆ เลือนหายไปเพราะคำพูดเหล่านี้ของเหลียงอวี่หวง
นางอดเม้มริมฝีปากแล้วหัวเราะแผ่วเบาไม่ได้
“อยาก ข้าย่อมอยากเห็นคังชินอ๋องพ่ายแพ้หมดรูป ทั้งสิ้นหวังและลนลาน”