แค่คิดถึงท่านพ่อและพี่ใหญ่ที่เลือดอาบทั้งร่าง นางก็เจ็บปวดราวหัวใจถูกมีดกรีด ทุกข์ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
นางมีบาป ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ นางก็มีบาป ขอให้นางจมลงสู่สิบแปดขุมนรกตั้งแต่บัดนี้ ทุกวันทุกคืนต้องรับโทษทัณฑ์และการทรมานที่ทุกข์ยิ่งกว่าตายเถิด
ดวงตาคู่นั้นของหยุนหลวนมืดมัวเงียบงันไร้ชีวิต สติของนางในชั่วขณะต่อมาค่อย ๆ เลือนลงสู่ความมืด... หัวใจของนางตายแล้ว ตายตามท่านพ่อและพี่ชายที่ตายอย่างอเนจอนาถไปแล้ว
ใจเหมือนไม้ที่กลายเป็นเถ้า กายดั่งเรือที่ไร้เชือกผูก
——
หยุนหลวนจมอยู่ในความมึนงงมาโดยตลอด นางดูเหมือนติดอยู่ในฝันร้าย เปลือกตาหนักอึ้งยิ่งนัก ไม่ว่าจะใช้แรงเท่าใดก็ลืมตาไม่ขึ้น
ร่างกายของนางเดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อน ทรมานจนอดครางเบา ๆ ไม่ได้
มีฝ่ามืออบอุ่นอ่อนโยนคู่หนึ่งโอบร่างของนางไว้แน่นมาตลอด มอบไออุ่นอันล้ำค่ามาให้นางทีละน้อย
ทันใดนั้นความมืดตรงหน้าก็สลายไป แสงสีขาวลำหนึ่งส่องมายังดวงตาของนาง
หยุนหลวนถูกแสงขาวแทงตาจนหรี่ตาลง ปรับสายตาอยู่นานจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เข้ามาในสายตาคือทะเลสีเลือดผืนหนึ่ง รูม่านตาของนางหดเล็กลงเล็กน้อย
จากนั้น นางก็เห็นท่านพ่อที่ทั้งร่างโชกเลือด ถือกระบี่ล้ำค่าที่เปื้อนเลือดเล่มหนึ่ง ล้มลงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ากองศพที่เลือดไหลนอง
“พี่น้องทั้งหลาย ข้าขอโทษพวกเจ้า ชั่วชีวิตนี้ข้าเพื่อแผ่นดินและราษฎร ทุ่มเทแรงกายจนวันตาย ร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเจ้ามาหลายปี ในหมู่พวกเจ้า คนที่ติดตามข้ามานานที่สุดก็สิบปีแล้ว... เดิมคิดว่า พวกเราจะแบกภารกิจพิทักษ์บ้านเมือง รักษาผืนแผ่นดิน ต่อสู้ต่อไปเรื่อย ๆ ไม่คาดคิดเลยว่า สุดท้ายพวกเราไม่ได้ตายในสนามรบ กลับตายด้วยน้ำมือของพวกเดียวกัน...”