“ข้าไม่ได้หวังให้ผู้ครองแผ่นดินต้องทรงปรีชาสักเพียงใด ข้าขอเพียงให้โลกนี้มีการประหัตประหารน้อยลง มีการชิงดีชิงเด่นน้อยลง และมีสันติสุขมากขึ้น ไม่มีใครรักสันติสุขยิ่งกว่าข้าอีกแล้ว... ยุคเรืองรองที่ข้าใฝ่ฝัน คือแผ่นดินที่รวมเป็นหนึ่งเดียว ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขทำมาหากินอย่างสงบ ทุกคนมีข้าวกินมีเสื้อผ้าใส่ และทุกคนล้วนเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข”
“หากข้าตายเพียงผู้เดียวแล้วแลกความสงบสุขและสันติได้สักช่วงสั้น ๆ ข้ายอมสละตนเอง ข้ายอมสละกองทัพตระกูลหยุนทั้งเก้าหมื่นนายนี้ หลวนเอ๋อร์ อย่าได้แก้แค้น อย่าได้ก่อกบฏ และยิ่งอย่าได้ล้มล้างแผ่นดินหนันฉูนี้เป็นอันขาด”
“หากเจ้าทำเช่นนั้นจริง เจ้าก็คือขุนนางทรยศโจรชั่ว... ไม่ว่าเจตนาแรกเริ่มของเจ้าจะเป็นเช่นไร ขอเพียงทำให้ราษฎรต้องเสียเลือดเสียน้ำตา ก็ย่อมขัดต่อความเชื่อและเจตนารมณ์ที่จวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลหยุนของเราสืบทอดมาร้อยปี ในการพิทักษ์ราษฎรทั่วหล้าอย่างสิ้นเชิง”
“หลวนเอ๋อร์ อย่าเสียใจ อย่าทุกข์ใจไปเลย นี่คือทางที่พ่อเลือก พ่อยินดีตายเพื่อแลกให้แผ่นดินสงบสุข ชีวิตที่ตรากตรำอยู่ในสนามรบมาทั้งชีวิต สิ่งที่พ่อปรารถนาก็เป็นเพียงเท่านี้ หลวนเอ๋อร์ นี่คือความปรารถนาที่พ่อฝันมาตลอด คือความเชื่อของพ่อ เจ้าเข้าใจหรือไม่ แม้ผู้ครองแผ่นดินจะไม่ใช่ผู้ทรงปรีชา แต่ราษฎรคือราษฎรที่เราต้องปกป้อง”
หยุนหลวนส่ายหน้าอย่างจะแตกสลาย ในดวงตาของนางอัดแน่นไปด้วยความแค้นเกลียดที่ท่วมฟ้า และความเหี้ยมโหดที่พร้อมพลิกแผ่นดินล้มราชสำนัก
นางไม่เข้าใจ และไม่อยากทำความเข้าใจอุดมคติและความมุ่งหมายของท่านพ่อ
สักวันหนึ่ง นางจะทำลายแผ่นดินของตระกูลเซียว นางจะลากเหล่าผู้สูงศักดิ์ที่ชอบเล่นเล่ห์อำนาจ และใส่ร้ายขุนนางซื่อสัตย์ให้ตายอย่างอเนจอนาถเพื่อตัณหาส่วนตน ลงมาจากที่สูงนั้นให้หมด