ความเขินอายบนใบหน้าของรูเอ๋อร์พลันเลือนหายไปในชั่วพริบตา
นางถูฝ่ามือที่เพิ่งถูกเสี่ยวอานจื่อประคองไว้ แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ขันทีชั่วไร้รากคนหนึ่ง ยังกล้าฝันว่าจะได้แต่งงานกับข้าอีกหรือ? ถุย… ไอ้ขันทีชั่วสมควรตาย ไปตายเสีย”
นางไม่ได้ไปไหน ยังคงหามุมอับสายตาสักแห่งแล้วซ่อนตัวอยู่
แววตาของนางวาววับด้วยประกายตื่นเต้น
รอดูเถิด ขอเพียงเซียวกั๋วจ้างตาย ตระกูลเซียวต้องปั่นป่วนไปทั่วอย่างแน่นอน
วันดี ๆ ของฮองเฮาเซียวก็จะสิ้นสุดลงตามไปด้วย
นางไม่เชื่อหรอกว่าทางรัชทายาทจะยังอดทนไหว และไม่ฉวยโอกาสนี้ลงมือกับฮองเฮาเซียว
นางได้ยินมาว่ารัชทายาทถอนพิษแล้ว พ้นจากอันตรายถึงชีวิต
ตระกูลเซียวไม่อาจฆ่ารัชทายาทได้สำเร็จ เช่นนั้นต่อจากนี้ ผู้ที่จะตกลงสู่นรกก็คงเป็นตระกูลเซียวกับฮองเฮาเซียว
เสี่ยวอานจื่อเข้าไปในตำหนักชั้นใน เมื่อเห็นท้องพระโรงว่างเปล่า กลิ่นอายที่พัดปะทะใบหน้ากลับเจือกลิ่นคาวประหลาดที่ยากจะบรรยาย เขาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นมากนัก
ในหัวของเขามีแต่เรื่องที่ว่า หลังรูเอ๋อร์ได้เป็นคู่เคียงขันทีของตนแล้ว จะใช้วิธีใดให้นางยอมสยบ และจะหาทางเล่นสนุกกับนางอย่างไรได้บ้าง
เพียงภาพนั้นผุดขึ้นมา เขาก็อดสั่นสะท้านไปทั้งร่างไม่ได้
เขาปรารถนาร่างกายของรูเอ๋อร์เหลือเกิน
ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้ครอบครองแม่สาวพริกน้อยผู้นี้แล้ว
เพราะฮองเฮาเซียวให้ความสำคัญกับรูเอ๋อร์ ปกติเด็กสาวผู้นี้จึงมักแสดงสีหน้าเย็นชาใส่เขาอยู่เสมอ ครั้นได้ตัวนางมาแล้ว เขาจะต้องให้นางได้ลิ้มรสความร้ายกาจของเขาอย่างแท้จริง