เพราะคำนึงถึงความเป็นไปได้ที่เซิ่งกุยอาจใช้ศาสตร์กู่และไสยเวทกับนาง ทางองค์ชายใหญ่จึงส่งคนมามอบยาต้านทานให้
องค์ชายใหญ่กล่าวว่า ยานี้อาจต้านพิษกู่ของเซิ่งกุยได้
แต่ก็อาจต้านไม่ไหวเช่นกัน จึงให้นางเตรียมใจไว้
พวกเขาไม่เคยเห็นเซิ่งกุยลงมือ จึงไม่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
จะได้ผลหรือไม่ คงต้องลองดูก่อนจึงจะรู้
ครานี้นางเสี่ยงอย่างยิ่ง
หากไม่สำเร็จก็มีแต่ต้องตาย นี่คือทางรอดเดียวในยามอับจนของนาง
นางจำต้องกัดฟันก้าวต่อไป หากยาถอนพิษนี้ต้านพิษกู่ของเซิ่งกุยไม่ไหว นางก็ถือว่าโชคร้ายและสิ้นชีวิตอยู่ที่นี่
อย่างไรเสีย เมื่อเลือกเส้นทางนี้แล้ว ต่อให้ยากลำบากเพียงใด นางก็ต้องยืนหยัดก้าวต่อไป
นี่คือโอกาสกลับตัวเป็นคนดีของนาง นางไม่เคยหยุดเอาชีวิตเข้าแลก
หากสำเร็จ ก็ถือเป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้นางได้ไถ่โทษ
หากล้มเหลว นางก็จะชดใช้ด้วยชีวิต!
เหลียงหนีหวงรวบรวมความกล้า มองเซิ่งกุยอย่างไม่หวั่นเกรง “แม้บัดนี้ข้าจะมิใช่องค์หญิงแห่งแคว้นเหลียงแล้ว แต่อย่างไรเสีย ข้าก็ยังเป็นธิดาที่พระบิดาทรงโปรดปรานที่สุด ท่านผู้อาวุโส ท่านแน่ใจหรือว่าจะใช้ศาสตร์กู่และไสยเวทกับข้าจริงๆ?”
“หากพระบิดาทรงทราบ ท่านจะรับโทสะดุจสายฟ้าฟาดของพระองค์ไหวหรือ? ก่อนจะลงมือทำสิ่งใด ข้าหวังว่าท่านจะไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน”
แววสังหารวาบขึ้นในดวงตาของเซิ่งกุย เขาขยับเข้าใกล้เหลียงหนีหวง กัดฟันเอ่ยเสียงต่ำ “เหลียงหนีหวง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องที่เจ้าลอบสมคบกับเหลียงอวี่หวง หากข้าเข้าเฝ้าฮ่องเต้และกราบทูลเรื่องนี้ เจ้าคิดหรือว่าจะยังใช้ชีวิตสุขสำราญเช่นนี้ต่อไปได้?”