นางกำชายเสื้อไว้แน่น ร้องตะโกนด้วยเสียงแหบพร่าทีละคำว่า “หมอหลวงบอกว่า ต่อไปข้าจะไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีกแล้ว ต่อไปนี้ข้าก็ไม่มีสิทธิ์เป็นมารดาอีกแล้ว”
“ฮ่า ๆ ช่างโหดร้ายนัก เมิ่งจวินพรากลูกของข้าไป ทั้งยังทำให้ข้าสูญเสียโอกาสที่จะเป็นมารดาไปตลอดกาล เหลียงเหวินคัง ข้าเกลียดนางเหลือเกิน เกลียดจนอยากถลกหนัง กินเนื้อ และดื่มเลือดนาง”
“แม้นางตายไปแล้ว ข้าก็ไม่อยากเห็นบุตรชายของนางมีชีวิตอยู่ต่อไป เหตุใดข้าจึงต้องไร้บุตรไปชั่วชีวิต ส่วนบุตรของนางกลับมีชีวิตอยู่ได้อย่างดี ทั้งยังสืบทอดราชบัลลังก์แคว้นเหลียง? เหลียงเหวินคัง ท่านบอกว่าข้าโหดร้ายต่อเหลียงอวี่หวง ข้าโหดร้ายตรงไหน? ข้าเพียงต้องการทวงความเป็นธรรมให้ตนเองเท่านั้น”
ความคิดของเหลียงเหวินคังแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในชั่วพริบตา
สมองของเขามึนงงไปชั่วขณะ นิ่งอึ้งอยู่เนิ่นนานกว่าจะเข้าใจว่าคำพูดของเซียวไต้หมายความว่าอย่างไร
ในหัวของเขามีเพียงประโยคที่เซียวไต้กล่าวว่า “ไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีกแล้ว” วนเวียนอยู่ไม่หยุด
ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาหันไปมองเหลียงหนีหวง ก่อนจะมองเซียวไต้ แล้วถามเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัวว่า “หากเจ้าไม่อาจตั้งครรภ์ได้ แล้วหนีหวงถือกำเนิดมาได้อย่างไร?”
เหลียงหนีหวงค่อย ๆ ก้มหน้าลง ฝีเท้าของนางเซถอยหลังไปหลายก้าว
แววตาของเซียวไต้เปี่ยมด้วยความสะใจ นางยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าออกทีละน้อย