ดวงตาของเหลียงหนีหวงเต็มไปด้วยความยินดี นางร่ำไห้ด้วยความปลื้มปีติ ก่อนถลาเข้าไปกุมมือเหลียงเหวินคังไว้แน่น “เสด็จพ่อ ทรงฟื้นแล้วหรือเพคะ? ทรงเป็นอะไรหรือไม่? เป็นลูกที่ผิดเอง ถูกพระมารดาบีบบังคับจนเกือบทำร้ายเสด็จพ่อ”
“เสด็จพ่ออย่าทรงหวาดกลัวอีกเลย ลูกจะไม่ยอมให้พระมารดาบีบบังคับอีกแล้ว ลูกจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อปกป้องเสด็จพ่อ”
เหลียงเหวินคังซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เขาคิดว่าตนคงต้องถูกสตรีชั่วอย่างเซียวไต้ทำร้ายจนตายเสียแล้ว ใครจะคิดว่าหนีหวงจะยอมเสี่ยงชีวิตบุกเข้ามาช่วยเขา
บุตรสาวคนนี้ เขาไม่ได้รักผิดคนจริง ๆ
จนถึงยามนี้ เขาพึ่งพาผู้ใดไม่ได้ สุดท้ายก็ยังต้องอาศัยหนีหวง
มิน่าเขาจึงฝันเห็นหนีหวงเป็นดาวนำโชคของตน นางมิใช่ดาวนำโชคของเขาหรอกหรือ? ยามเขาถูกวางพิษกู่และถูกเซียวไต้ควบคุม ก็เป็นหนีหวงที่สังเกตเห็นความผิดปกติ แล้วไปยังคุกหลวงเพื่อแจ้งอวี่หวง
บัดนี้เขาเกือบถูกเซียวไต้ทำให้ตายอีกครั้ง ก็ยังเป็นหนีหวงที่ปรากฏตัวขึ้น ช่วยเขาให้พ้นจากห้วงอันตราย
เหลียงเหวินคังซาบซึ้งจนน้ำตาไหลอาบแก้ม มองเหลียงหนีหวงด้วยสายตาเปี่ยมรักและปลื้มปีติ
“ลูกที่ดี หากเจ้าช่วยเสด็จพ่อได้จริง รอให้ร่างกายของเสด็จพ่อฟื้นคืนแข็งแรงแล้ว เสด็จพ่อจะมีราชโองการแต่งตั้งเจ้าเป็นองค์หญิงรัชทายาท ให้เจ้าเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์แคว้นเหลียงในภายหน้า”
เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียง
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของเขาขยับไม่ได้เลย มีเพียงแขนทั้งสองข้างที่ยังเคลื่อนไหวได้ เขาฝืนลุกไม่ขึ้น จึงทำได้เพียงกุมมือเหลียงหนีหวงไว้แน่น