เซียวถิงเยี่ยนยกมือขึ้น ตบไหล่นางเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยขณะเอ่ยว่า “อาหลวน พวกเราฆ่านางได้ก็จริง ทว่า...หากเหลียงหนีหวงตาย ย่อมแหวกหญ้าให้งูตื่น ไม่เป็นผลดีต่อสถานการณ์ของพวกเราในยามนี้...อีกอย่าง เมื่อครู่พวกเราก็เห็นแล้วว่า หลังนางถอนพิษกู่ได้แล้ว เมื่อเผชิญคำข่มขู่และล่อหลอกของเซิ่งกุย ก็ไม่ยอมจำนนหรือยอมอ่อนข้อ”
“หากเมื่อครู่นางลังเลแม้เพียงนิด ข้าก็คงไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่จนถึงยามนี้ แต่นางไม่ได้เลือกทรยศพวกเรา...อีกทั้งกว่าพวกเราจะประคองสถานการณ์ให้มั่นคงได้ก็ไม่ง่ายนัก อย่าเพิ่งก่อเรื่องให้ซับซ้อนจะดีกว่า ข้ารู้ว่าในใจเจ้ามีแต่ความแค้น รอไม่ไหวแล้วที่จะลากคนชั่วเหล่านั้นมาลงโทษและสับร่างเป็นหมื่นชิ้น”
“ทว่า...พวกเรามาถึงขั้นนี้แล้ว จะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด...หากใจร้อนขึ้นมา ย่อมเกิดเรื่องวุ่นวายและอาจมีเหตุไม่คาดฝันตามมาอีกมาก รออีกสักหน่อยเถิด...อดทนอีกสักนิด ไม่นานพวกเราก็จะสำเร็จแล้ว”
หยุนหลวนสูดจมูก พลางข่มกลั้นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาเอาไว้
ชั่วพริบตา นางก็กลับมามีสติอีกครั้ง
เมื่อครู่นี้นางถูกความแค้นบดบังดวงตาจริง ๆ เกือบเสียสติและทำเรื่องโง่เขลาโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา
หากไม่มีอาเยี่ยนอยู่ด้วย ยามนี้นางคงคลุ้มคลั่งไปแล้ว
อาเยี่ยนวิเคราะห์ได้ถูกต้องยิ่ง