“นางบอกให้ข้าหาทางช่วยนางออกจากตำหนักเย็น ให้กลับมาได้รับความโปรดปรานจากพระบิดาอีกครั้ง มิฉะนั้นนางจะประกาศชาติกำเนิดของข้าให้คนทั่วหล้ารู้ นางใช้เรื่องนี้ข่มขู่ให้ข้าทำงานรับใช้นาง”
“ข้า... ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำเช่นไร ข้าหวาดกลัวยิ่งนัก หากพระบิดาทรงทราบว่าข้าไม่ใช่สายเลือดแท้ ๆ ของพระองค์ ด้วยพระอุปนิสัยของพระองค์แล้ว ย่อมไม่มีทางปฏิบัติต่อข้าเช่นเดิมอีก”
“ถึงยามนั้น ความรักและการทะนุถนอมทั้งหมดที่พระองค์มีต่อข้าคงมลายสิ้น ข้าจะยังมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ยังเป็นเรื่องไม่แน่นอน ท่านทั้งสอง ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำเช่นไรแล้ว ช่วยส่งข่าวไปถึงเสด็จพี่ ให้พระองค์ช่วยคิดหาทางออกให้ข้าทีได้หรือไม่...”
เหลียงหนีหวงมิใช่บุตรแท้ ๆ ของเซียวไต้
นางก็มิใช่บุตรสาวของเหลียงเหวินคังเช่นกัน
เรื่องนี้ทำให้หยุนหลวนกับเซียวถิงเยี่ยนประหลาดใจอย่างยิ่ง
ก่อนหน้านี้ หยุนหลวนเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยสงสัย ท่าทีที่เซียวไต้มีต่อเหลียงหนีหวงนั้นเย็นชาไร้เยื่อใยเกินไป ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่มารดาปกติคนหนึ่งจะกระทำต่อบุตรของตน
บัดนี้ดูแล้ว ทุกอย่างคล้ายมีที่มาที่ไป
เหลียงหนีหวงมิใช่บุตรของเซียวไต้
นางย่อมไม่ใจอ่อนต่อเหลียงหนีหวง!
เช่นนี้ทุกอย่างก็พอจะอธิบายได้แล้ว
เกรงว่าเรื่องนี้มีเพียงเซียวไต้คนเดียวที่รู้ความจริง เซียวกั๋วจ้างและคนอื่น ๆ ในตระกูลเซียวคงไม่รู้เรื่องนี้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหลียงเหวินคัง เขาคงไม่เคยนึกฝันว่าบุตรสาวที่ทะนุถนอมรักใคร่มานานกว่าสิบปีจะมิใช่สายเลือดของตน