ถูกผู้อื่นดูแคลนเช่นนี้ แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง แต่นางก็ยังคิดว่าการเลือกของตนไม่ได้ผิด
ไม่ว่าหนทางเบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร นางจะไม่มีวันเสียใจกับการเลือกเส้นทางนี้
สือชิงเหยียนข่มความอึดอัดในใจไว้ ก่อนตอบกลับด้วยรอยยิ้มละไม
“ข้าย่อมมิอาจเทียบกับพระชายาเยี่ยนอ๋องได้...เอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็เพราะข้าหน้าหนา จึงอยู่ในวังต่อไปได้ แต่ข้าไม่เสียใจแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าชีวิตยามนี้มีความสุขไม่น้อย...ข้าเป็นคนรู้จักพอ เพียงได้อยู่เคียงข้างฝ่าบาท ได้มองพระองค์เป็นครั้งคราว ข้าก็พอใจแล้ว ข้ารู้มานานว่าพระองค์มิได้เป็นของข้าเพียงผู้เดียว ข้ารู้ฐานะของตนดี...”
เซียวถิงเยี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาลูบมือของหยุนหลวน ครั้นรู้สึกว่ามือของนางเย็น จึงกอบกุมมือเล็กไว้ในฝ่ามือเพื่อให้ความอบอุ่น
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น...เหลียงอวี่หวงเป็นจักรพรรดิ ต่อไปย่อมมิอาจมีสตรีเพียงคนเดียว หวังว่าคุณหนูสือจะเข้าใจเรื่องนี้”
ดวงตาของสือชิงเหยียนพราวด้วยหยาดน้ำตา
นางพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ข้ารู้ ข้าคิดถึงเรื่องเหล่านี้ไว้นานแล้ว ข้าไม่เคยหวังให้พระองค์มีเพียงข้าอยู่ในใจ ข้าไม่ได้ดีเลิศถึงเพียงนั้น สำหรับพระองค์แล้ว ข้าก็มิได้สำคัญถึงเพียงนั้น”
“ขอเพียงพระองค์ไม่ทอดทิ้งข้า ขอเพียงบางครั้งทรงแย้มพระสรวลให้ ข้าก็ไม่ปรารถนาสิ่งใดอีกแล้ว”
นางพยายามทำให้ตนเองต่ำต้อยที่สุด
ต่ำต้อยจนจมดิน!
เซียวถิงเยี่ยนพลันรู้สึกว่าน่าเบื่อหน่าย...อดเห็นใจเหลียงอวี่หวงขึ้นมาไม่ได้