นางไม่อยากตาย
นางไม่ยินยอมตายไปเช่นนี้
นางไม่ควรต้องมาตายด้วยน้ำมือของสตรีไร้ค่าผู้นี้อย่างหลี่ซื่อ เรื่องนี้นับเป็นความอัปยศใหญ่หลวงสำหรับนาง
แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าเซียวไหววูบ นางมองเซียวไต้ จำต้องลดท่าทีแข็งกร้าวลง
“ไต้เอ๋อร์... ย่าผิดไปแล้ว เจ้าให้มารดาของเจ้าไว้ชีวิตย่าได้หรือไม่”
“ย่า... แก่มากแล้ว ทนความเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ไหว เจ้าอย่าทรมานย่าอีกเลย ได้หรือไม่”
เซียวไต้โน้มกายลง ยกมือขึ้นตบผิวหนังหย่อนคล้อยบนใบหน้าของหญิงชราเบา ๆ “แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? ก่อนหน้านี้เจ้าไปทำอะไรมา มิใช่เคยวางอำนาจและเก่งกาจนักหรือ”
“ข้านึกว่าเจ้าจะมีศักดิ์ศรีเพียงใด ที่แท้ก็เป็นได้แค่นี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย เจ้าเองก็เป็นคนที่หวงแหนชีวิตและหวาดกลัวความตายเช่นกัน”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล้ำกลืนความอัปยศ ขอบตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา นางสะอื้นเสียงแผ่ว “ข้ายอมรับว่าเมื่อก่อนเข้มงวดกับเจ้ามากเกินไปอยู่บ้าง แต่ไต้เอ๋อร์ เจ้าก็ต้องยอมรับว่า การได้แต่งเข้าสู่ราชวงศ์ เป็นฮองเฮา และได้รับความโปรดปรานอันหาใดเปรียบ ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าปรารถนา”
“เพียงแต่ภายหลังเจ้ากลับเลอะเลือน ก้าวพลาดทีละก้าวจนหนทางของตนเองตีบตัน หากเจ้าประสบความสำเร็จ เจ้าคงซาบซึ้งในคำสั่งสอนที่ข้ามอบให้ในวันวานเป็นแน่ ยามนี้เจ้าพ่ายแพ้ จึงโยนความผิดทั้งหมดมาให้ข้า ไต้เอ๋อร์ ข้าเองก็ไม่อยากเห็นเจ้าพ่ายแพ้...”
“เจ้าควรรู้ว่า ข้าเป็นคนที่หวังให้เจ้าก้าวสูงขึ้นเรื่อย ๆ มากที่สุด น่าเสียดายที่เรื่องกลับไม่เป็นดังคาด เหลียงอวี่หวงไม่รู้ว่าได้รับความช่วยเหลือจากขุมกำลังใด เขาเป็นดั่งแมลงสาบที่ตีไม่ตาย ค่อย ๆ บีบพวกเราทุกคนให้จนตรอกเช่นนี้”