“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลลัพธ์ที่หลวนหยุนปรารถนา หาไม่แล้วนางคงไม่จงใจคลายจุดชีพจรของจงหลินก่อนจากไป กระหม่อมคาดว่า หลวนหยุนต้องการอาศัยมือจงหลิน เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากท่านกั๋วจ้างอย่างหมดใจ”
“ดังนั้น สิ่งที่พวกเราทำได้คือยั่วยุจงหลินสักหน่อย ผลักดันเขาอีกแรง แสร้งทำเป็นขัดขวางไม่อยู่ ปล่อยให้เขาหนีออกไปได้สำเร็จ โอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง พวกเราจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้น หากพลาดโอกาสนี้ หลวนหยุนเกรงว่าจะไม่มีจังหวะที่ดีกว่านี้ เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากท่านกั๋วจ้างอย่างเต็มที่อีกแล้ว”
เหลียงอวี่หวงย่อมเข้าใจเหตุผลที่เมิ่งชิวกล่าวมา
ทว่าในใจเขากลับทุกข์ทรมานยิ่งนัก เขาไม่อาจทนมองหยุนหลวนบาดเจ็บต่อหน้าต่อตาได้
แม้จะรู้ว่านี่เป็นแผนการ
แต่เขาก็ไม่ต้องการใช้ร่างกายของหยุนหลวน แลกกับชัยชนะของแผนการนี้
“หากพลาดโอกาสนี้ไป วันหน้าค่อยสร้างโอกาสใหม่ก็ยังได้ แต่จงหลินในยามนี้เป็นคนเสียสติ ทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอน เราไม่ต้องการให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น”
เขารู้ว่าความลังเลไม่เด็ดขาดเช่นนี้เป็นเรื่องไม่ดีอย่างยิ่ง
แต่เขากลับควบคุมตนเองไม่ได้ ไม่อาจทนมองหยุนหลวนบาดเจ็บต่อหน้าต่อตา
บางทีเขาอาจไม่เหมาะจะเป็นฮ่องเต้จริง ๆ
เขาไม่มีความเด็ดขาดเช่นนั้น ที่จะคำนึงถึงภาพรวมแล้วบีบบังคับตนให้ไร้เยื่อใย ยอมสละทุกสิ่งเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย