หยุนเซิ่นควบม้าเร็วสุดกำลัง มุ่งหน้าไปยังภูเขาถงนอกเมือง
ตลอดทาง สมองของเขาว่างเปล่า ในใจสับสนว้าวุ่นอย่างยิ่ง
เขาสูญเสียบิดาไปแล้ว สูญเสียอาเคอไปแล้ว เขาจะสูญเสียมารดาไปอีกไม่ได้
น้ำตาของหยุนเซิ่นไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
หากมารดาจากไป เขาก็ไม่รู้ว่าตนจะประคองชีวิตต่อไปได้อย่างไร
เมื่อนึกถึงกลุ่มโจรภูเขา แววอำมหิตพลันฉายวาบในดวงตา
กล้าลงมือกับมารดาของเขา เขาจะสับพวกโจรภูเขาเหล่านั้นให้แหลกเป็นหมื่นชิ้น
หยุนเซิ่นเร่งเดินทางอย่างไม่หยุดพัก หลังผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ไปถึงภูเขาถง
ครั้นเขาพุ่งเข้าไปในวัดผู่จี้ ก็เห็นซากแขนขาและรอยเลือดกระจัดกระจายทั่วอารามอันกว้างใหญ่...หัวใจของหยุนเซิ่นพลันบีบรัด
เขาคว้าตัวพระรูปหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังไม่สิ้นใจ แล้วตะโกนถามอย่างเสียสติว่า “ฮูหยินแม่ทัพอยู่ที่ใด?”
พระรูปนั้นชุ่มไปด้วยเลือด เขามองหยุนเซิ่นอย่างเหม่อลอย ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะยกแขนขึ้นอย่างแข็งทื่อ ชี้ไปทางเรือนด้านหลังของอาราม
หยุนเซิ่นทิ้งพระรูปนั้นไว้ แล้วพุ่งไปยังเรือนด้านหลัง ดวงตาแดงก่ำ
เพิ่งก้าวเข้าไปในประตูลาน ก็ได้ยินเสียงอาวุธกระทบกันดังมาจากด้านใน
ลมหายใจของเขาสะดุด เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นชายคนหนึ่งหันหลังให้ กำลังนั่งยองอยู่ตรงหน้าหลิวซื่อ มือชูดาบขึ้นฟาดลงไปทางนาง
สมองของหยุนเซิ่นว่างเปล่า เขาไม่มีแก่ใจสังเกตรูปร่างหน้าตาของชายผู้นั้น ในสายตาเห็นเพียงชายคนนั้นชูดาบขึ้น หมายจะฟันมารดาของตน