หมอเทวดาหลู่หรี่ตา ยกมุมปากขึ้นยิ้ม “ข้ามองออกแล้ว องค์อ๋อง ข้าไม่รู้เลยว่าท่านจงใจแสดงละครฉากนี้ขึ้นมาเพื่อเหตุใด?”
“หากข้าเดาไม่ผิด องค์อ๋องจงใจเข้าไปหาหวงชิวเหลียนกระมัง? เดิมทีท่านไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายครั้งนี้ แต่ท่านกลับเสี่ยงอย่างไม่ระมัดระวังเช่นนั้น องค์อ๋อง เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลเลย”
เซียวถิงเยี่ยนรู้ดีว่าไม่ว่าตนจะกระทำสิ่งใด ก็ไม่อาจปิดบังสายตาของหมอเทวดาหลู่ได้ เขาเม้มปาก ก่อนหัวเราะเสียงดัง
“ผู้ที่รู้ใจเปิ่นหวัง ไม่มีใครเกินหมอเทวดาหลู่ ทว่าหมอเทวดาหลู่กลับมาดึกดื่นเพียงนี้ คงสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างแล้วกระมัง?”
หมอเทวดาหลู่หลุดหัวเราะพรืด
จากนั้นเขาก็หุบยิ้ม ล้วงหน้ากากหนังมนุษย์สองแผ่นออกจากแขนเสื้อ วางลงตรงหน้าเซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนมองแล้ว แววตาก็เผยความกระจ่างขึ้นหลายส่วน
“หนังมนุษย์ที่ใช้ในวิชาแปลงโฉม...ที่แท้พวกนางก็ไม่ใช่องค์หญิงหนีหวงและหวงชิวเหลียนตัวจริง”
หมอเทวดาหลู่มองเซียวถิงเยี่ยนด้วยความสงสัย “องค์อ๋อง ข้าอยากรู้ยิ่งนักว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่าพวกนางไม่ใช่ตัวจริง?”
“เป็นเพราะท่านสังเกตเห็นความผิดปกติของพวกนาง จึงแสร้งทำเป็นถูกพิษ แล้วซ้อนแผนตามน้ำใช่หรือไม่?”
เซียวถิงเยี่ยนพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ “ตั้งแต่ยามที่องค์หญิงหนีหวงคลุ้มคลั่ง ชิงกระบี่ยาวหมายจะปลิดชีพตน เปิ่นหวังก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว เพราะในความเข้าใจของเปิ่นหวัง องค์หญิงหนีหวงเป็นผู้หวงแหนชีวิตยิ่ง ไม่ว่านางจะถูกบีบคั้นถึงขั้นใด ก็ไม่มีทางฆ่าตัวตาย”