รูเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านนอกตำหนัก ได้ยินคำสั่งของฮองเฮาอย่างชัดเจน
แววขบขันเยาะหยันฉายวาบในดวงตาของนาง
นางรู้อยู่แล้วว่าฮองเฮาย่อมไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริง และต้องระบายโทสะใส่คนส่งข่าวเป็นแน่
ใครเข้าไปส่งข่าว คนนั้นก็ต้องตาย
นางรับใช้อยู่ข้างกายฮองเฮาเซียวมาหลายปี มิใช่เสียเปล่า นางล่วงรู้ความคิดของหญิงวิปลาสผู้นี้แทบทั้งหมดแล้ว
นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลันเรียกขันทีสองสามคนให้เข้าไป
ขันทีรับคำสั่ง แล้วจับเสี่ยวอานจื่อมัดอย่างรวดเร็ว ก่อนลากออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋
เสี่ยวอานจื่อดิ้นรนร้องขอชีวิตไม่หยุด ทว่าเสียงของเขาทำให้ฮองเฮาเซียวรู้สึกรำคาญและเกลียดชังยิ่งนัก
นางจึงสั่งให้คนอุดปากเสี่ยวอานจื่อ
“อุดปากเขาไว้ อย่าให้ส่งเสียงร้องโหยหวนอีก ช่างหนวกหูจนแทบทนไม่ไหว”
เสี่ยวอานจื่อถูกลากออกไปเช่นนี้เอง
ยามถูกลากออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋ เขาราวกับสุนัขใกล้ตาย และบังเอิญเห็นรูเอ๋อร์ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมลับตา
รูเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงนั้น มองเขาด้วยดวงตาเย็นชา
นางยกมุมปาก เผยรอยยิ้มเยียบเย็นให้เขา
เสียงอื้ออึงดังสนั่นในหัวเสี่ยวอานจื่อ บัดนั้นเขาจึงเพิ่งตระหนักว่าตนถูกหญิงชั่วรูเอ๋อร์วางแผนเล่นงานเข้าแล้ว
เหตุใดเขาจึงโง่เขลาเช่นนี้
เดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องตาย แต่กลับต้องมาตายแทนรูเอ๋อร์
รูเอ๋อร์ หญิงชั่วผู้นี้!
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ส่งเสียงอู้อี้หมายจะด่าทอรูเอ๋อร์ ทว่าปากถูกอุดไว้ จึงอ้าปากไม่ได้อีก ทั้งเปล่งคำออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
ไม่นาน เขาก็ถูกลากออกไป