“คนที่ชื่อเฝิงซู่นั่นเป็นใคร? เป็นบุรุษเจ้าชู้อีกคนที่เลื่อมใสลูกพี่ลูกน้องของข้าหรือ?”
เถ้าแก่หลินไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับเศษเดนผู้นี้ต่อ
เรื่องราวชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว เขายังจงใจถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจอีกหรือ?
ช่างโง่เขลาจนเกินเยียวยา!
เขาหันไปมองทิงอวี่ “รีบพยุงคุณหนูขึ้นไปชั้นสอง มีคนไปตามหมอแล้ว อย่าให้บุรุษคนใดเข้าใกล้คุณหนู”
ทิงอวี่เช็ดน้ำตา พลางพยักหน้ารัวๆ
นางประคองเฝิงซู่ชิงเดินผ่านฟู่หมิงเจา ก่อนจะอดชะงักฝีเท้าไม่ได้ แล้วถ่มน้ำลายใส่เขา
“ถุย... คนอย่างเจ้าคู่ควรจะแตะต้องคุณหนูของข้าหรือ? คางคกริอ่านกินเนื้อห่านฟ้า... เจ้าไม่ส่องกระจกดูเสียบ้างว่าตนเองมีสภาพเช่นไร?”
“ที่ผ่านมา คุณหนูของข้าไม่ถือสาเจ้า อย่าคิดว่านางหวาดกลัวพี่น้องอย่างพวกเจ้า ครานี้พวกเจ้าวางแผนเล่นงานคุณหนูอย่างต่ำช้า บัญชีนี้พวกเราจะไม่ปล่อยผ่านแน่”
“คุณชายรอง... ไม่สิ เศษเดนไร้ค่า คอยดูกันต่อไปเถิด!”
หลังจากทิงอวี่ด่าจบ นางก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก
นางไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ประคองเฝิงซู่ชิงจากไป
ฟู่หมิงเจาโกรธจนแทบกระอักเลือด เขาก้าวเท้าหมายจะตามไปจับทิงอวี่ แล้วตีหญิงชั้นต่ำผู้นี้ให้ตาย
“นังหญิงชั้นต่ำ... เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อย มีความกล้าจากที่ใดมาด่าทอข้าเช่นนี้? ข้าจะตีเจ้าให้ตาย ข้าจะฆ่าเจ้า...”
เสียงปังดังขึ้น เถ้าแก่หลินยกเท้าถีบเข่าอีกฝ่ายอย่างแรง
“คุณหนูทิงอวี่ใช่คนที่เจ้าจะด่าทอได้หรือ?”