เหลียงเหวินคังมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าฮองเฮาเซียวจะลงมือทำร้ายเหลียงหนีหวง
เขาปล่อยฉู่หลิง แล้วเร่งรุดไปหาเหลียงหนีหวง ประคองนางขึ้นจากพื้น
“หนีหวง เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
เหลียงหนีหวงสะอื้นเบา ๆ ยกข้อมือที่ถลอกจนเลือดไหลขึ้นมา “เสด็จพ่อ เลือดออกแล้ว เจ็บเหลือเกิน...”
เหลียงเหวินคังปวดใจยิ่งนัก รีบสั่งให้คนไปตามหมอหลวง
ฉู่หลิงเดินเข้ามาตรวจดูบาดแผลของเหลียงหนีหวงเช่นกัน
เหลียงหนีหวงร้องไห้น่าสงสาร มือกำชายแขนเสื้อของเหลียงเหวินคังไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
แววตาที่นางมองฮองเฮาเซียวเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ฮองเฮาเซียวโกรธจนแทบกระอักเลือด นางอ้าปากอธิบายแก่เหลียงเหวินคัง “ฝ่าบาท เด็กเหลือขอคนนี้จงใจพูดจายั่วยุหม่อมฉัน”
“นางกำลังวางแผนเล่นงานหม่อมฉัน ฝ่าบาทอย่าทรงเชื่อคำพูดของนาง... เห็นชัดว่านางยังผูกใจเจ็บหม่อมฉัน นี่นางกำลังแก้แค้นหม่อมฉัน”
น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเหลียงหนีหวง นางส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว “ไม่... หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะ เสด็จแม่ หม่อมฉันบาดเจ็บแล้ว เหตุใดพระองค์ยังตรัสวาจาเช่นนี้ ใส่ร้ายหม่อมฉันอย่างมุ่งร้ายอีกเพคะ?”
“เสด็จแม่ พระองค์ใจร้ายกับหม่อมฉันถึงเพียงนี้ หม่อมฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า... พระองค์เป็นมารดาแท้ ๆ ของหม่อมฉันหรือไม่? มารดาที่ไหนจะใจร้ายกับบุตรของตนเช่นนี้เพคะ?”
ใบหน้าของฮองเฮาเซียวซีดเผือด แววตานางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะจ้องเหลียงหนีหวง