แววตาของฟู่เหวินเซิงยากจะเผยความรักเยี่ยงบิดาออกมาสักครั้ง
เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน
“อย่าร้องไห้เลย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราก็ทำอันใดไม่ได้”
“สตรีมิได้มีเพียงหนทางเข้าวังเป็นพระสนมเท่านั้น หากไม่เข้าวัง ก็ยังมีหนทางที่ดีอีกมาก...”
ฟู่จืออวี้อดขัดคำฟู่เหวินเซิงมิได้ “หากไม่เข้าวัง จะมีหนทางอันใดที่ดีอีกเล่า? ชั่วชีวิตก็เป็นได้เพียงฮูหยินผู้มีบรรดาศักดิ์ เมื่อพบเชื้อพระวงศ์เหล่านั้น ก็มิใช่ต้องยอบกายคุกเข่าหรือ?”
“เชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์เหล่านั้นเกิดมาก็อยู่เหนือผู้อื่น ไม่ว่าขุนนางอย่างเจ้าจะไต่เต้าขึ้นไปสูงเพียงใด เมื่อพบพวกเขาก็ยังต้องก้มหน้าคุกเข่า ต่ำต้อยประหนึ่งสุนัข นี่มิใช่สิ่งที่ข้าต้องการ... ข้าไม่อยากเป็นขุนนางที่ต่ำต้อยกว่าผู้อื่น ข้าอยากเป็นผู้ที่อยู่เหนือทุกคน สามารถชี้ชะตาชีวิตของคนทั้งปวงได้”
หัวใจของฟู่เหวินเซิงพลันสั่นไหวขึ้นมาเบา ๆ
เขามองฟู่จืออวี้ด้วยความตื่นตะลึงยิ่ง คาดไม่ถึงเลยว่านางจะมีความทะเยอทะยานถึงเพียงนี้
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใด
ความปรารถนาที่เดิมถูกกดข่มไว้ในใจ ค่อย ๆ ถูกถ้อยคำของฟู่จืออวี้ปลุกขึ้นทีละน้อย
“อวี้เอ๋อร์... การมีปณิธานสูงส่งเป็นเรื่องดี พ่อปลื้มใจยิ่งที่เจ้ามีความทะเยอทะยานเช่นนี้ ทว่า... เฝิงซู่ชิงเป็นฮองเฮาแล้ว พระราชโองการแต่งตั้งเจ้าเป็นพระสนมก็ยังไร้วี่แวว แม้พ่ออยากช่วยเจ้า ก็ไร้กำลังจะช่วย” โลหิตในกายฟู่เหวินเซิงราวกับกำลังเดือดพล่าน
ฟู่จืออวี้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จ้องดวงตาฟู่เหวินเซิง “ท่านพ่อ หากข้าบอกว่าข้ามีวิธีเข้าวังเป็นพระสนม... ท่านจะสนับสนุนข้าหรือไม่?”