เซียวไต้ เซียวไต้ เขาจะต้องฆ่านางแพศยาผู้นี้ให้ตาย ฆ่านางหญิงชั้นต่ำผู้นี้ให้จงได้
เหลียงเหวินคังทอดสายตาเย็นชาไปยังเซียวไต้ที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง
“เจิ้นจะฆ่านางหญิงชั้นต่ำผู้นี้ เจิ้นจะต้องฆ่านางให้ตาย!”
หยุนหลวนหัวเราะแผ่วเบา “พวกเราจะไม่ก้าวก่ายว่าพระองค์จะจัดการเซียวไต้อย่างไร สรุปแล้วภารกิจของพวกเราสำเร็จลุล่วงแล้ว ขอทูลลา”
เหลียงเหวินคังรีบเอ่ยถามพวกเขา “จอมยุทธ์ทั้งสองโปรดรั้งอยู่ก่อน... เจิ้นมีเรื่องอยากถาม พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เหตุใดพวกเจ้าจึงช่วยเจิ้นให้พ้นจากภยันตราย?”
“เรื่องนี้ย่อมมีเหตุผล” หยุนหลวนตอบอย่างมีนัย
ดวงตาของเหลียงเหวินคังเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง “เหตุผลใด... หรือเซิ่งกุยส่งพวกเจ้ามาช่วยเจิ้น?”
เซียวถิงเยี่ยนอดไม่ได้ หัวเราะเยาะแล้วกล่าวตอบ “เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเซิ่งกุย? เท่าที่ข้าทราบ พิษกู่ที่เซียวไต้ใช้กับฝ่าบาท ยังได้มาจากนักพรตหยวนจู๋แห่งเผ่าอู๋กู่ ในเมื่อเผ่าอู๋กู่เป็นผู้วางยาพิษ แล้วผู้อาวุโสเซิ่งกุยจะส่งคนมาช่วยฝ่าบาทอีกได้อย่างไร?”
“ฝ่าบาทจนถึงบัดนี้ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? เซียวไต้ร่วมมือกับคนของเผ่าอู๋กู่มานานแล้ว นางคิดควบคุมพระองค์ ให้กลายเป็นหุ่นเชิดคอยรับใช้พวกเขา”
ดวงตาของเหลียงเหวินคังฉายแววตื่นตะลึง เขามองเซียวถิงเยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ
“เรื่องนี้... เป็นไปได้อย่างไร?”
“เซิ่งกุยจะทรยศเจิ้นได้อย่างไร?”
ทว่าเมื่อลองคิดดูให้ถี่ถ้วน หลายเรื่องกลับไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เขาเห็นเพียงภายนอก