เขาน้ำตาไหลพราก เมื่อครู่ยังสับสนไร้ที่พึ่ง บัดนี้พอเห็นเซียวจื่ออวี้ ก็ประหนึ่งคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้
“มี... มีคนวางยาพิษข้า”
“เจ้า... เจ้ารีบสั่งปิดจวนเซียว ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยเด็ดขาด โดยเฉพาะเซียวเหวิน รีบส่งคนไปจับนางอกตัญญูมาให้ข้า...”
สมองของเซียวจื่ออวี้อื้ออึงไปหมด ถึงกับมีคนวางยาพิษบิดาของเขา?
จวนกั๋วจ้างมีเวรยามแน่นหนามาแต่ไหนแต่ไร ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่เหลียงอวี่หวงเกิดเรื่องเช่นนี้ ยังจะมีผู้ใดมีความสามารถถึงเพียงนี้ ลอบวางยาพิษบิดาได้โดยไม่มีใครล่วงรู้?
อีกอย่าง เหตุใดบิดาจึงให้เขาไปจับเซียวเหวิน?
เขามองเซียวกั๋วจ้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“ท่านพ่อให้ข้าจับเซียวเหวินด้วยเหตุใด? เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับนาง?”
แววตาของเซียวกั๋วจ้างเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขากัดฟันคำรามเสียงต่ำ “ข้าดื่มชาที่นางชงให้ ไม่ถึงครึ่งเค่อก็พิษกำเริบแล้ว นอกจากนางจะมีโอกาสวางยาข้า ก็ไม่มีผู้อื่นอีก”
“หมอบอกว่าตรวจไม่พบว่าข้าได้รับพิษชนิดใด แต่พิษนี้ร้ายแรงยิ่ง หากหายาถอนพิษไม่พบภายในสามชั่วยาม ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยชีวิตข้าไม่ได้ จื่ออี้... เจ้ารีบให้คนไปจับนางอกตัญญูเซียวเหวินมา”
“ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังใช้ประโยชน์จากนาง แล้ววางยาข้า รีบไป หากช้ากว่านี้ เกรงว่าจะไม่ทันการณ์”
เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมา ยังไม่ทันได้สั่งให้คนไปจับเซียวเหวิน
ยิ่งไปกว่านั้น คนข้างกายเขาก็ไม่มีผู้ใดที่ใช้งานได้