เขาไม่เคยพบเจอสถานการณ์ที่รับมือยากเช่นนี้มาก่อน
เฉินหย่งเหอเพิ่งหมดเรี่ยวแรงและหมดสติไป ไม่ว่าเขาจะป้อนยาบำรุงร่างกายให้นางมากเพียงใด ก็ไม่มีวี่แววว่านางจะฟื้นขึ้นมา แววตาของหมอเทวดาหลู่ฉายความอับจนหนทางอยู่หลายส่วน
เขาลองทุกวิถีทางแล้ว
ยามนี้ ดูเหมือนเขาจะหมดหนทางช่วยชีวิตนางเสียแล้ว
หากท้ายที่สุดยังไม่มีหนทางพลิกสถานการณ์ เกรงว่าเขาคงต้องผ่าท้องนำเด็กออกมา
หากเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนั้นจริง เฉินหย่งเหอคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
หมอเทวดาหลู่รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
เขาอดยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าไม่ได้... ในช่วงเวลาที่ทุกสิ่งกำลังจนมุม จู่ ๆ องครักษ์เฮยอวี่คนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านนอก พลางตะโกนเสียงดัง
“กลับมาแล้ว องค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้นกลับมาแล้ว!”
หยุนเซิ่นซึ่งกำลังต่อสู้กับเซียวถิงเยี่ยนได้ยินประโยคนั้น แววตาพลันฉายความตื่นตะลึง เขาหันไปมองประตูเรือนอย่างไม่อยากเชื่อ
ชั่วขณะถัดมา ร่างคุ้นตาก็พุ่งเข้ามาจากด้านนอก
แววตาของหยุนเซิ่นไหววูบ ฉวยจังหวะที่เซียวถิงเยี่ยนเสียสมาธิ เขาจึงถอนอาวุธในมือ แล้วพุ่งตัวเข้าหาคมกระบี่ที่เซียวถิงเยี่ยนถืออยู่
ฉึก!
เสียงคมอาวุธแทงทะลุเนื้อดังขึ้น
ร่างของเซียวถิงเยี่ยนแข็งทื่อ เขาได้สติกลับมาแล้วมองหยุนเซิ่นที่อยู่ตรงหน้า
อาวุธในมือแทงเข้าที่ท้องของหยุนเซิ่นอย่างแรง
ใบหน้าเขาซีดเผือด ก่อนปล่อยกระบี่ยาวในมือ
หยุนเซิ่นกระอักเลือดออกมาทันที แล้วเซถลาล้มลงกับพื้น...