เซียวถิงเยี่ยนมองหางตาที่แดงเรื่อของเขา ก็รู้ว่าตนบรรลุจุดประสงค์แล้ว
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เรื่องนั้นยังต้องพูดอีกหรือ มองไปทั่วหล้า นอกจากหยุนหลวนแล้ว ไม่มีสตรีคนที่สองที่ทำให้เปิ่นหวังรักนางอย่างสุดหัวใจได้ถึงเพียงนี้”
“เปิ่นหวังยินดีทุ่มเททุกสิ่งเพื่อนาง เปิ่นหวังจะให้นางรู้ว่า นอกจากเปิ่นหวังแล้ว ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าดีกับนางและรักนางยิ่งกว่าเปิ่นหวังอีก”
“องค์รัชทายาท เปิ่นหวังรู้ว่าท่านมีใจให้หยุนหลวน ทว่าความรักที่ท่านมีให้นางมิอาจเทียบกับเปิ่นหวังได้... เปิ่นหวังยอมสละราชบัลลังก์แคว้นหนันฉูและใต้หล้าแห่งแคว้นหนันฉูเพื่อนางได้ แล้วท่านเล่า ยอมสละทุกสิ่งที่มีอยู่ในมือเพื่อนางได้หรือไม่”
เซียวถิงเยี่ยนจากไปแล้ว
เหลียงอวี่หวงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ลับห่างไปอย่างเลื่อนลอย
คำพูดของเซียวถิงเยี่ยนเปรียบเสมือนมีดเล่มหนึ่งที่แทงเข้ากลางใจเขาอย่างรุนแรง
เขาตระหนักชัดเจนว่าตนกับเซียวถิงเยี่ยนแตกต่างกันเพียงใด
เขาชอบหยุนหลวน และอาจมีความรักให้นางอยู่บ้างเล็กน้อย
แต่เมื่อเทียบกับความรักที่เซียวถิงเยี่ยนมีต่อหยุนหลวนแล้ว ก็ราวกับหิ่งห้อยเทียบจันทร์
เขาเทียบเซียวถิงเยี่ยนไม่ติดเลย
ไม่ว่าจะด้านใด บุรุษผู้นี้ก็เอาชนะเขาจนไม่เหลือชิ้นดี
เซียวถิงเยี่ยนกดข่มเหลียงอวี่หวงได้สำเร็จ จึงอารมณ์ดีอย่างยิ่ง เขาถือถ้วยโจ๊กพลางฮัมเพลงเบา ๆ เดินเข้าไปในห้องนอน
หยุนหลวนห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หลับสนิทอย่างสบายใจ