เหลียงอวี่หวงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารก่อนแล้ว กำลังรอพวกเขา
เมื่อเห็นหยุนหลวน เขาก็รีบลุกขึ้นแล้วก้าวเข้าไปหา “หยุนหลวน ไม่พบกันเสียนาน”
หยุนหลวนกลับมีท่าทีสงบนิ่งยิ่ง นางจับมือเซียวถิงเยี่ยนไว้แน่น เงยหน้ามองเหลียงอวี่หวง แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้เขา
“องค์รัชทายาท ไม่พบกันเสียนาน ครานี้ท่านคงลำบากไม่น้อย... มิใช่ว่าข้าจะตำหนิท่าน แต่แค่หนีหวงคนเดียว เหตุใดท่านจึงตกหลุมพรางของนางได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นเล่า?”
เหลียงอวี่หวงยิ้มขื่น เรื่องบางเรื่องเขาย่อมไม่บอกหยุนหลวน
เขาจะไม่มีวันเอ่ยว่า ชานเยว่ปลอมตัวเป็นเสี่ยวหยุน จึงทำให้เขาลุ่มหลงจนสติเลอะเลือน
หนีหวงกับชานเยว่ต่างก็จับจุดอ่อนของเขาได้
ยามนั้นเมื่อเห็นใบหน้าของเสี่ยวหยุน เขายังนึกว่าหยุนหลวนมาแล้วเสียอีก
ใครจะรู้ว่าในท้ายที่สุด กลับเป็นเพียงความยินดีเก้อเปล่า
เมื่อได้พบกับนางอีกครั้ง นางก็แต่งงานแล้ว และครองคู่กับเซียวถิงเยี่ยน ผู้เป็นรักแท้ของนาง
ชาตินี้ ระหว่างเขากับหยุนหลวน ราวกับมีสิ่งกีดขวางอยู่เพียงก้าวเดียวเสมอ
แต่ก้าวนั้นกลับเป็นหุบเหวที่เขาไม่มีวันข้ามพ้น
เขาเชื้อเชิญหยุนหลวนกับคนอื่น ๆ ให้นั่งลงอย่างสุภาพนอบน้อม
เฉิงเฟิงยืนอยู่ข้าง ๆ คอยรินสุราให้พวกเขาด้วยตนเอง
เหลียงอวี่หวงซาบซึ้งใจยิ่ง เขายกจอกสุราขึ้นคารวะหยุนหลวนก่อน
“ครานี้ หากมิใช่หยุนหลวนยื่นมือช่วย เกรงว่าข้าคงไม่ฟื้นขึ้นมาเร็วเพียงนี้ ตำแหน่งรัชทายาทของข้าก็คงถูกปลดไปนานแล้ว”