หมอเทวดาหลู่ชะงักงัน มองเซียวถิงเยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “อ๋อง...”
“จากนี้ไป เจ้าจำไว้เพียงประโยคเดียว ชีวิตของนางสำคัญกว่าชีวิตของเปิ่นหวัง” เซียวถิงเยี่ยนกล่าวจบก็หันหลังจากไป...
หมอเทวดาหลู่ยืนตะลึงอยู่กับที่ ในใจค่อย ๆ ปั่นป่วนราวคลื่นใต้น้ำ
อ๋องบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ยี่สิบกว่าปีมานี้ ท่านไม่เคยปล่อยใจง่าย ๆ ไม่เคยมีใจให้สตรีนางใดเลย แต่ก่อนอ๋องมักกล่าวว่า คนเราไม่ควรปล่อยใจโดยง่าย เมื่อใดที่ปล่อยใจ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งเพียงใดก็จะมีจุดอ่อน
เมื่อศัตรูล่วงรู้จุดอ่อนของเขา เขาก็จะกลายเป็นปลาบนเขียงที่ผู้อื่นจะเชือดเมื่อไรก็ได้
หลายปีมานี้ ท่านรักษาตัวบริสุทธิ์ ไม่เคยข้องเกี่ยวกับสตรีใด เพื่อรักษาใจเดิมและยึดมั่นในเจตนารมณ์แรกเริ่ม ไม่ให้ผู้ใดหรือสิ่งใดกลายเป็นจุดอ่อนที่มาฉุดรั้งท่านได้โดยง่าย
แต่บัดนี้ อ๋องกลับมีความรู้สึกรุนแรงถึงเพียงนี้ต่อหยุนหลวน ที่พบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้งหรือ
ไม่ หรือว่าบัดนี้หยุนหลวนได้กลายเป็นจุดอ่อนของอ๋องไปแล้ว
เขาไม่อาจเข้าใจได้จริง ๆ ว่าความรู้สึกของคนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ในเวลาอันสั้นได้อย่างไร คนคนหนึ่งพบอีกคนหนึ่ง จะรวดเร็วถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ที่เก็บอีกฝ่ายไว้ในใจ ถนอมไว้เป็นคนสำคัญที่สุดของตน
——
ฝั่งองครักษ์เฮยอวี่ลงมือรวดเร็วยิ่ง หลังสังหารชุดดำจนหมดก็จับตัวหัวหน้าชุดดำไว้ได้สำเร็จ หัวหน้าชุดดำผู้นั้นพยายามกัดลิ้นฆ่าตัวตาย แต่องครักษ์เฮยอวี่รู้เจตนาของเขามาก่อนแล้ว ย่อมไม่ปล่อยให้สำเร็จ จึงถอดกรามเขาเสียตรง ๆ และกดจุดชีพจรของเขาไว้