ซ่งเฉิงอึ้งงันไปเล็กน้อย เขามองหยุนหลวนด้วยสายตาที่แทบไม่อยากเชื่อ ตกใจจนครู่ใหญ่ก็ยังเอ่ยอะไรไม่ออกสักคำ
“เจ้า...เจ้าพูดว่าอะไรนะ? เจ้าช่วยให้ข้าเลิกสิ่งนี้ได้หรือ? เป็นไปได้อย่างไร นี่คือผงสุขสำราญนะ เมื่อใครกินเข้าไปแล้ว นอกเสียจากตายก็ไม่มีทางเลิกได้ไปชั่วชีวิต”
ตอนที่เขาเพิ่งติดยาตัวนี้ ใช่ว่าเขาไม่เคยไปปรึกษาหมอ แม้แต่หมอหลวงแห่งสำนักแพทย์หลวง เขาก็ไปไต่ถามมาครบทุกท่านแล้ว
คำตอบที่ได้ในท้ายที่สุดล้วนเป็นอย่างเดียวกัน คือชั่วชีวิตนี้ นอกเสียจากตายก็ไม่มีทางหลุดพ้นจากสิ่งนั้นได้
เพราะได้รับคำตอบเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ถูกผลักตกนรกซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระดูกแห่งความทระนงทั้งร่างของเขาจึงค่อย ๆ โค้งงอลง จึงยอมศิโรราบต่ออำนาจชั่วร้ายของรุ่ยอ๋องและพวก
เขาถูกบีบจนจนตรอกจริง ๆ แล้ว ไม่อาจหันหลังกลับได้อีก
หยุนหลวนกำหลังมือของเขาไว้แน่น เอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่นก้องกังวานว่า “เหตุใดจึงเป็นไปไม่ได้? พิษร้ายแรงในใต้หล้า ล้วนอาจมีวิธีแก้ได้ทั้งนั้น ยิ่งเป็นผงสุขสำราญเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ จะนับอะไรได้ คุณชายซ่ง ท่านเพียงบอกมาว่าเต็มใจจะเลิกหรือไม่ ขอเพียงท่านเต็มใจลอง ที่เหลือทั้งหมดมอบให้ข้าเอง”
“หากท่านไม่ยอมลอง ยังยินดีอยู่กับวันเวลาที่เป็นคนก็ไม่เหมือนคน เป็นผีก็ไม่เหมือนผีเช่นนี้ ก็ถือเสียว่าข้าไม่เคยเอ่ยคำเหล่านี้เลย บางเรื่อง หากท่านไม่ลอง ไม่พยายาม แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าตนทำไม่ได้? คนที่ยอมแพ้ตั้งแต่แรกเริ่ม ย่อมไม่มีวันก้าวข้ามตนเองและเติบโตขึ้นได้”