บางที เขาอาจทำได้
นางเชื่อว่าเขาทำได้ เช่นนั้นเขาก็ต้องทำได้แน่
ซ่งเฉิงยกมุมปากขึ้น หันไปหัวเราะเบา ๆ กับหยุนหลวน “คุณหนูหยุน ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง...”
กล่าวจบ เขาก็กำมีดสั้นแน่น หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องใน
เพิ่งก้าวเข้าห้องใน เวยหมิงเห็นเขามาก็อดไม่ได้ที่ดวงตาจะเป็นประกายวาบ เขานึกว่าองครักษ์ของตนจัดการควบคุมตัวหยุนหลวนไว้ได้แล้ว
เขานึกว่าซ่งเฉิงถือมีดสั้นเข้ามาเพื่อแก้เชือกให้ตน
ดังนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นหัวเราะลั่น “หยุนหลวน เจ้ารอไว้เถอะ รอให้นายน้อยอย่างข้าเป็นอิสระเมื่อใด ดูซิว่าข้าจะจัดการนางต่ำช้าอย่างเจ้าอย่างไร”
ซ่งเฉิงหยุดฝีเท้า ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว
เวยหมิงกำลังหัวเราะอย่างได้ใจ จู่ ๆ เห็นเขาหยุดเดินไม่เข้ามา ก็ขมวดคิ้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ ด่าทอซ่งเฉิงไม่ขาดปาก สั่งการด้วยท่าทีเย่อหยิ่งว่า “ซ่งเฉิง เจ้าคนโง่งม ยืนเซ่ออยู่ตรงนั้นทำอะไร ยังไม่รีบกลิ้งมาแก้เชือกให้ข้าอีก”
สายตาของซ่งเฉิงทึบหนัก เม้มริมฝีปากแน่น จ้องเวยหมิงตาไม่กะพริบ
เวยหมิงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง กัดฟันกรอดด่าซ่งเฉิง “ไอ้ลูกหมา เจ้ามัวอืดอาดอะไรอยู่ รีบแก้เชือกให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น คืนนี้ข้าจะไม่ให้ผงสุขสำราญแก่เจ้า...เจ้าก็คอยดูเถอะ คืนนี้จะทรมานจนเหมือนตายทั้งเป็น”
สีหน้าที่เคยสงบของซ่งเฉิงเริ่มสั่นไหวขึ้นบ้างในที่สุด เขาพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง “ไอ้ลูกหมา?”