“อีกอย่าง แม้ท่านหกเมิ่งจะเป็นคนตระกูลเมิ่ง แต่การมีอยู่ของเขากลับคุกคามผลประโยชน์ของรัชทายาท ตั้งแต่แรกพระองค์ก็ควรตัดสินใจให้เด็ดขาด ไม่ต้องคำนึงถึงกั๋วกงหรือตระกูลเมิ่ง จัดการท่านหกเมิ่งเสีย เรื่องมากมายที่เกิดขึ้นภายหลังก็คงไม่เกิดขึ้น”
“เยี่ยนอ๋องจงใจบีบให้พระองค์ต้องเหี้ยมโหด หากพระองค์ยังไม่เปลี่ยนแปลง เกรงว่าสักวันหนึ่งคนผู้นั้นในวังจะกลืนกินพระองค์เสีย รัชทายาท คนผู้นั้นในวังไม่มีทางละเว้นพระองค์ ขอพระองค์อย่าได้ยอมแพ้โดยง่าย มิฉะนั้นพวกเราที่ติดตามพระองค์ ล้วนไม่มีจุดจบที่ดี”
เหลียงอวี่หวงสะท้านวูบในใจ
ถ้อยคำของเฉิงเฟิงประหนึ่งค้อนที่ฟาดลงมาอย่างหนัก จนปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
ดวงตาของเขาสั่นไหว กำลังจะเอ่ยบางอย่างกับเฉิงเฟิง ทว่าจู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น
“ขันทีหลิว ท่านจะทำอะไร องค์รัชทายาทของพวกเรากำลังพักผ่อน ยังมิได้ลุกจากที่นอน ท่านจะพาคนบุกเข้าไปไม่ได้”
เสียงแหลมเล็กดังขึ้น “หลีกไป ข้าน้อยรับพระบัญชาด้วยพระโอษฐ์จากฮ่องเต้ ข้าอยากรู้นักว่าใครจะกล้าขวาง”
“คนมา จงพังประตูห้องบรรทมให้ข้า”
เสียงดังปัง ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดอย่างแรงในอึดใจถัดมา
พ่อบ้านแห่งจวนรัชทายาทถูกทหารรักษาพระองค์สองนายควบคุมแขนขาไว้
บ่าวไพร่คนอื่น ๆ ต่างไม่กล้าก้าวออกมาต่อต้าน
ขันทีหลิวในชุดขันทีถือแส้ปัดฝุ่น ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีองอาจ