“ส่วนสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของท่าน กลับถูกท่านกดขี่รังแก ไม่เคยได้รับแม้แต่ความรักและความอบอุ่นจากบิดาแม้สักน้อย ฮ่า ๆ ช่างประชดประชันและน่าขันยิ่งนัก ใช่หรือไม่?”
เหลียงเหวินคังถูกถ้อยคำกระตุ้นจนสายตาพร่ามัวเป็นระลอก
ความเจ็บปวดรุนแรงพลันแล่นจากกลางอก ควบคุมมิได้
เขานอนขดตัวอยู่บนเตียง มือกุมอกแน่น
“อา… ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องจริง”
ทว่าไม่ว่าเขาจะปฏิเสธและไม่ยอมเชื่อคำพูดเหล่านั้นของเซียวไต้เพียงใด ภาพบางภาพก็ยังหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง
ที่ผ่านมา เขาเคยสงสัยอยู่หลายครั้งว่าเหตุใดองค์ชายและองค์หญิงเหล่านั้นจึงไม่มีใครหน้าตาคล้ายเขาเลย
ที่แท้ องค์ชายและองค์หญิงเหล่านั้นล้วนมิใช่สายเลือดของเขา มิใช่บุตรของเขาเลยหรือ?
แม้แต่เหลียงหนีหวงซึ่งเขารักใคร่ที่สุด ก็ยังมิใช่บุตรแท้ ๆ ของเขา
ส่วนสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือเหลียงอวี่หวง บุตรชายที่เกิดกับเมิ่งจวิน กลับถูกเขาปลดจากตำแหน่งรัชทายาทด้วยมือตนเอง ทั้งยังส่งเข้าคุกหลวง ให้ทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส
เพราะบุตรของผู้อื่น เขาเกือบทำให้บุตรของตนเองต้องตาย
ใบหน้าของเหลียงเหวินคังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
เขาทนต่อไปไม่ไหว ร่ำไห้โฮออกมา “อวี่หวง… ลูกพ่อ ลูกของพ่อ”
ในใจเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและโกรธแค้น ราวกับคนโง่เขลาที่ถูกหญิงชั่วอย่างเซียวไต้หลอกปั่นหัว
เขาถูกนางหลอกมาตั้งหลายปี
เสียแรงที่เมื่อก่อนเขารักนางถึงเพียงนั้น แต่นางกลับปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้หรือ?