เหลียงเหวินคังต้องตายเป็นแน่!
ไม่มีผู้ใดยอมทนให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว
มีเพียงเมื่อเหลียงเหวินคังตาย เหลียงอวี่หวงจึงจะได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น
เรื่องขึ้นครองราชย์นั้นเร่งด่วนจนมิอาจรอช้า ใกล้เข้ามาทุกขณะ
ปัญหาในยามนี้คือ เหลียงเหวินคังจะตายอย่างไร ผู้ใดลงมือ และจะให้ตายด้วยวิธีใด
เหลียงอวี่หวงมองฉู่หลิง ก่อนตอบเสียงต่ำว่า “เรื่องนี้ข้ามีแผนการของข้าอยู่แล้ว เจ้าอย่าได้กังวลไปอีก กลับจวนเมิ่งก่อน แล้วดูแลครรภ์ให้ดีจึงจะสำคัญ”
ฉู่หลิงเม้มริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกายขณะมองเหลียงอวี่หวง “ท่านพี่ ไม่สู้ให้ข้าลงมือ ส่งเขาไปปรโลกเถิด”
“ความผิดฐานปลงพระชนม์ ข้าจะรับไว้เอง ไม่ว่าจะเพื่อพระมารดาของท่านน้า เพื่อบิดามารดาของข้า หรือเพื่อราษฎรแคว้นเหลียง ข้าล้วนมีเหตุผลที่จะล้างแค้น เลือดของเหลียงเหวินคังจะเปื้อนกายท่านไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นหากท่านต้องแบกรับชื่อว่าปลงพระชนม์พระบิดา บัลลังก์ของท่านในภายหน้าเกรงว่าจะไม่มั่นคง”
เหลียงอวี่หวงรู้ว่าฉู่หลิงเสนอความคิดเช่นนี้เพราะคำนึงถึงเขา
ในใจเขาซาบซึ้งยิ่งนัก
สายตาที่มองฉู่หลิงจึงอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม
เขาส่ายหน้าอย่างช้า ๆ “ข้าจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว วางใจเถิด เลือดของเหลียงเหวินคังจะไม่เปื้อนมือข้าเป็นอันขาด”
“ปลูกแตงย่อมได้แตง ปลูกถั่วย่อมได้ถั่ว... เหตุและผลทั้งปวง ผลกรรมอันขมขื่น เขาควรลิ้มรสด้วยตนเอง”
ฉู่หลิงเห็นว่าเหลียงอวี่หวงมีแผนการอยู่ในใจแล้ว จึงมิได้กล่าวสิ่งใดอีก