เฝิงซู่ชิงพยักหน้าอย่างช้า ๆ
นางไปส่งเฝิงอวี้กลับที่พักด้วยตนเอง
ดวงตาของเฝิงอวี้แดงก่ำ เขามองนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็จำต้องโบกมืออย่างอาลัยอาวรณ์ ให้นางกลับไปพักผ่อน
คืนนั้นเขาแทบมิได้นอน เอาแต่ลืมตาจนฟ้าสาง
พิธีอภิเษกของฮ่องเต้และฮองเฮาในวันรุ่งขึ้นสร้างความครึกครื้นไปทั่วแคว้นเหลียง ทั้งแคว้นเต็มไปด้วยความยินดี ผู้คนต่างโห่ร้องยินดีที่เหลียงอวี่หวงรับเฝิงซู่ชิงเป็นฮองเฮา
เฝิงซู่ชิงลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ สวมชุดมงคลและมงกุฎหงส์ นางงดงามจนหาสิ่งใดเปรียบมิได้
เหล่าสตรีในตระกูลเฝิงพากันรายล้อมเฝิงซู่ชิง แต่ละคนยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง เอ่ยถ้อยคำชื่นชมเอาใจนางไม่ขาดปาก
เฝิงซู่ชิงกลับสงบนิ่งยิ่ง นางเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวขอบคุณทีละคน
ไม่นานขบวนรับตัวเจ้าสาวจากพระราชวังก็มาถึง
ผู้ที่เหลียงอวี่หวงจัดให้มารับเจ้าสาวมีฐานะสูงส่งยิ่ง เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ผู้ทรงเกียรติและมีบารมีที่สุดในราชวงศ์
ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ทุกคนที่มีตำแหน่งตั้งแต่ขั้นสามขึ้นไปต่างติดตามขบวนรับเจ้าสาวมาด้วย
การกระทำเช่นนี้ดึงดูดสายตาของชาวบ้านมากมาย
พวกเขาพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ “ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับฮองเฮาเฝิงไม่น้อยทีเดียว ถึงกับส่งขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ขั้นสามขึ้นไปมารับเสด็จ นับแต่แคว้นเหลียงสถาปนาขึ้นมา ก็ไม่เคยมีกรณีพิเศษเช่นนี้มาก่อน ฮองเฮาเฝิงนับเป็นคนแรก”
“ใครว่าไม่ใช่เล่า เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญและใส่พระทัยเพียงใด ฮองเฮาผู้นี้พระองค์ทรงเลือกด้วยตนเอง ย่อมทรงยินดีจากพระทัยและปฏิบัติต่อนางอย่างสมเกียรติ”