เสิ่นฉงซานอ่านเนื้อความในจดหมาย ดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลรินจากหางตาทีละหยด
เขาสังหรณ์ใจว่า เมื่อบิดาจากไปครานี้ พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกตลอดชีวิต
ตลอดหลายปีมานี้ เขารู้มาโดยตลอดว่าในใจบิดาซุกซ่อนสตรีผู้หนึ่งไว้ สตรีผู้นั้นเป็นฝันร้ายของบิดา เป็นหุบเหวที่บิดาไม่อาจก้าวข้ามไปได้ตลอดชีวิต
มารดาไม่เคยได้ก้าวเข้าไปในหัวใจของบิดาเลยชั่วชีวิต กระทั่งยามสิ้นลมหายใจ บิดาก็ยังไม่ยอมเอ่ยนามของสตรีผู้นั้นให้มารดาฟัง
บัดนี้ บิดากำลังจะตายเพื่อสตรีผู้นั้น
เสิ่นฉงซานกำซองจดหมายแน่น
แววตาเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและความเสียใจ
“ท่านพ่อ ในใจท่าน ไม่มีผู้ใดสำคัญไปกว่าเสิ่นเจียวใช่หรือไม่?”
บิดาทอดทิ้งมารดาเพื่อสตรีผู้นั้น บัดนี้ก็ยังเลือกทอดทิ้งเขาอีกครั้งเพื่อสตรีผู้นั้น
ในฐานะบิดาและสามี บิดาล้วนทำได้ล้มเหลวยิ่งนัก
หากเลือกได้ เขายอมไม่มีบิดาเช่นนี้เสียยังดีกว่า!
แววตาชานเยว่มีประกายหม่นมืดวูบผ่าน นางเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนเก็บรอยยิ้มลง สีหน้าเผยความกังวลอยู่หลายส่วน
นางเดินเข้ามา ยกแขนขึ้นตบไหล่เสิ่นฉงซานเบา ๆ
“คุณชายเสิ่น พวกเราต้องไปตามท่านเสิ่น บางทีอาจยังทันการณ์ เขากำลังจะไปแก้แค้นหลู่ฉี... บัดนี้เมืองหลวงอยู่ภายใต้การควบคุมของเยี่ยนอ๋อง หากเขากลับไป ก็ไม่ต่างจากไปตาย พวกเราจะยืนมองเขาไปตายไม่ได้ จำต้องกลับไปช่วยเขา”