ซือหลี่ฝืนความเจ็บปวด ลุกขึ้นจากพื้นแล้วเตะเข้าที่หน้าอกของเสิ่นฮ่วนจือ ทันใดนั้นองครักษ์ก็กรูกันเข้ามาจากด้านนอก เข้าจับกุมเสิ่นฮ่วนจือไว้ในทันที
หมอเทวดาหลู่พ้นภัยไปได้ชั่วคราว เขากุมบาดแผลที่เลือดยังไหลไม่หยุด แล้วเข้าไปตรวจดูอาการของซือหลี่
ซือหลี่อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ เรี่ยวแรงทั่วร่างเริ่มเหือดหาย
เสิ่นฮ่วนจือแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังลั่น “หลู่ฉี วันนี้ไม่เจ้าตายก็ข้าตาย ข้าจะให้เจ้าไปฝังร่วมกับเจียวเอ๋อร์”
หมอเทวดาหลู่หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมา ยัดเข้าปากซือหลี่
เขาลุกขึ้นจากพื้น จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแผลบริเวณลำคออย่างรุนแรง จึงขมวดคิ้วน้อย ๆ มองเสิ่นฮ่วนจือ ราวกับเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้
สีหน้าเขาพลันหม่นคล้ำ ก้าวพรวดไปตรงหน้าเสิ่นฮ่วนจือ แล้วกระชากหน้ากากหนังมนุษย์ที่สวมอยู่บนใบหน้าอีกฝ่ายออก
“เสิ่นฮ่วนจือ ที่แท้ก็เป็นเจ้า...”
เดิมทีเสิ่นฮ่วนจือเตรียมใจตายไว้แล้ว บัดนี้แผนการของเขาดำเนินไปได้ครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็เพียงรอให้เวลาผ่านไป เขาก็จะเอาชีวิตหลู่ฉีได้อย่างเด็ดขาด
แววตาเขาเปี่ยมด้วยความลำพอง รอยยิ้มเผยความบ้าคลั่ง น้ำตาเอ่อคลอจนไหลรินจากหางตาอย่างช้า ๆ
“หลู่ฉี เจ้าไม่คิดแน่ว่าหลังจากหนีออกไปแล้ว ข้าจะลอบย้อนกลับมา แล้วลงมือโจมตีเจ้าจนถึงตายเช่นนี้กระมัง? บอกตามตรง พิษที่เขาได้รับมิใช่พิษร้ายแรง ทว่าหลู่ฉี เจ้าใกล้สิ้นอายุขัยแล้ว”
สิ้นเสียงเสิ่นฮ่วนจือ เซียวถิงเยี่ยนก็เดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าเย็นชา เขาประคองแขนหมอเทวดาหลู่ แล้วเอ่ยถามถึงอาการของอีกฝ่าย