เฉิงเฟิงเคลื่อนไหวว่องไวยิ่งนัก เขาติดตามหยุนหลวนจากไป
เหตุการณ์พลิกผันนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
ผู้คนในที่นั้นไม่มีใครทันตั้งตัว
เฝิงเจียวนอนอยู่บนพื้น เอียงหน้ามองเงาร่างที่หายลับไปจากสายตา
ริมฝีปากของนางขยับ เอ่ยคำขอบคุณอย่างไร้เสียง
หากมิใช่คนผู้นี้ ร่างกายของนางคงแปดเปื้อนไปแล้ว
เมื่อตัวแปดเปื้อนเช่นนี้ นางยังจะมีหน้าไปพบสามีได้อย่างไร?
สือเทายังไม่สิ้นใจโดยสมบูรณ์
ลมหายใจของเขาแผ่วเบา เขาพยายามสุดกำลังเพื่อพึมพำกับเฝิงเจียวว่า “ช่วย...ช่วย...”
แม้แต่คำง่าย ๆ อย่างช่วยข้าด้วย เขายังเอ่ยออกมาไม่ได้
เลือดจากร่างกายยังคงไหลรินไม่หยุด
พุ่งทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก
ไอเย็นสายหนึ่งผุดขึ้นในร่างเขาไม่ขาดสาย
เฝิงเจียวจ้องสือเทา แววตาเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นอย่างรุนแรง
นางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้น
นางเก็บมีดสั้นเปื้อนเลือดเล่มนั้นขึ้นมา มือสั่นเทาขณะกำด้ามไว้แน่น
จากนั้นนางเดินไปหาสือเทา
รูม่านตาของสือเทาสั่นระริก เขาอยากถอยหนี อยากหลบไปให้พ้น
ทว่าร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
แม้แต่จะหายใจยังเป็นเรื่องยากเย็นสำหรับเขา
เฝิงเจียวคุกเข่าลง มือทั้งสองกำด้ามมีดสั้นไว้แน่น ก่อนแทงปลายมีดเข้าไปในอกของสือเทาอย่างแรง
“เจ้าฆ่าสามีข้า ยังมีหน้ามาร้องขอชีวิตจากข้าอีกหรือ?”
“สารเลวไร้หัวใจเช่นเจ้า วันนี้ข้าจะดูให้เห็นกับตาว่าหัวใจของเจ้าดำมืดจนสิ้นแล้วจริงหรือไม่”
นางกำมีดไว้ บิดคว้านอยู่ตรงหัวใจของเขา