เซียวถิงเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
ทั้งสองกอดกันเงียบ ๆ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแสนอบอุ่นอันแสนสั้น
จากนั้นก็สบตากันอย่างรู้ใจ
ครึ่งชั่วยามต่อมา พวกเขาผลัดเปลี่ยนเป็นชุดพรางกายยามราตรี
อาศัยความมืดลอบออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลสือ
ยามทั้งสองใกล้จะถึงตระกูลสือ
พลันมีเงาร่างสูงโปร่งสองสายปรากฏขึ้นกลางราตรี
หยุนหลวนหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเฉิงเฟิงที่สะกดรอยตามพวกนางมา กับเฮยอี้ซึ่งหายหน้าไปนาน
ดวงตาของนางเป็นประกาย ก่อนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เอ่ยทักเฮยอี้ว่า “เจ้ามาถึงแคว้นเหลียงตั้งแต่เมื่อใด?”
เฮยอี้ยกมุมปากขึ้นบางเบา ตอบกลับด้วยความเคารพอย่างยิ่งว่า “ทูลพระชายา ข้าน้อยเพิ่งมาถึงวันนี้เอง คาดไม่ถึงว่าพอมาถึงเหลียงจิง ก็ได้รับภารกิจที่องค์อ๋องมอบหมายให้ข้าน้อย”
หยุนหลวนเลิกคิ้ว มองเซียวถิงเยี่ยนอย่างสงสัย
“เจ้าคิดจะลงมือช่วยเฝิงเจียวตั้งแต่แรกแล้วหรือ?”
“เพราะฉะนั้น ตอนที่ข้ากับเฉิงเฟิงยังกลับมาไม่ถึง เจ้าเลยจัดให้เฮยอี้ซ่อนตัวคอยจับตาดูตระกูลสือ?”
เซียวถิงเยี่ยนมิได้ปฏิเสธ เขามองหยุนหลวนด้วยแววตาอ่อนโยนและลึกซึ้ง
“ข้ารู้นิสัยเจ้า เจ้าทนมองเฝิงเจียวตายไปต่อหน้าโดยไม่ยื่นมือช่วยไม่ได้แน่ ข้าจึงคิดเผื่อเจ้าไปอีกหลายก้าว”
หยุนหลวนรู้สึกเป็นสุขเหลือเกิน
นางอดยิ้มจนดวงตาโค้งมิได้
แม้เฮยอี้กับเฉิงเฟิงจะอยู่ด้วย นางก็ยังโอบเซียวถิงเยี่ยนไว้ แล้วจุมพิตริมฝีปากเขาเบา ๆ
เฉิงเฟิงแทบไม่กล้ามอง