“เรื่องของข้า บิดาบุญธรรมเป็นผู้ตัดสินใจได้ทั้งสิ้น ข้าไม่มีความเห็นใด”
นางกำแขนเสื้อแน่น ปลายเล็บเรียวแหลมจิกเข้าเนื้อ
คนเช่นนางมีคุณสมบัติอันใดถึงจะได้รับความรักล้ำค่าเช่นนั้น?
นางไม่ควรคิดเพ้อฝัน ไม่ควรเก็บงำความปรารถนาเกินตัว
โจวชิงเหยียนกล่าวได้ว่า สิ้นหวังอย่างแท้จริงแล้ว
เซียวกั๋วจ้างสั่งให้คนจัดเตรียมเครื่องบรรณาการขึ้นมาทันที แล้วจัดพิธีสาบานเป็นพี่น้องอย่างเรียบง่าย
นับแต่นั้น โจวชิงเหยียนกับหยุนหลวนก็กลายเป็นพี่น้องร่วมสาบาน
ในสายตาเซียวกั๋วจ้าง คุณชายหลวนผู้นี้ถูกผูกมัดไว้กับเรือลำเดียวกับเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว
เขาจัดเรือนชั้นดีในจวนให้หยุนหลวนพักอาศัย ทั้งยังส่งบ่าวรับใช้สองคนกับสาวใช้สองคนมาคอยปรนนิบัตินางอย่างดี
หยุนหลวนมิได้ปฏิเสธ รับทุกสิ่งไว้ทั้งหมด
เซียวกั๋วจ้างคิดว่าตนวางแผนได้อย่างแยบยล อารมณ์ดีจนฮัมเพลงกลับไปยังห้องหนังสือ
ทว่าเขาคาดไม่ถึงว่าในห้องหนังสือจะมีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่
เขาชะงักฝีเท้า ก่อนเอ่ยเสียงดังขึ้นว่า “จงหลิน? เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”
คนผู้นั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้
แม้เส้นผมบริเวณขมับจะขาวไปกว่าครึ่ง ทว่ารูปโฉมกลับเยาว์วัยราวบุรุษอายุยี่สิบกว่า
เส้นผมดุจเด็กน้อย ใบหน้าดุจเซียนเฒ่า ทั้งร่างกำยำแข็งแรง
ใครเห็นต่างก็ต้องมองข้ามเส้นผมที่ขาวไปครึ่งศีรษะ แล้วจับจ้องอยู่กับใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของเขา
เมื่อเห็นกั๋วจ้างเข้ามา เขาอดเม้มมุมปากไม่ได้ ก่อนประสานมือคำนับอีกฝ่าย