หยุนหลวนเม้มปาก ก่อนเงยหน้ามองเซียวถิงเยี่ยนอย่างแง่งอน
“ท่านเสี่ยงเข้ามาเพราะเป็นห่วงข้าหรือ?”
เซียวถิงเยี่ยนทั้งโกรธทั้งขำ เขายกมือขึ้นบีบปลายจมูกนางเบา ๆ
“ช่างเป็นเด็กน้อยไร้หัวใจเสียจริง หากมิใช่เพื่อเจ้า แล้วข้าจะทำเพื่อแมวหรือสุนัขที่ไหนกัน? ทันทีที่ได้รับข่าวว่าจงหลินกลับมา ข้าก็ลอบเข้าจวนกั๋วจ้างแล้ว ข้าเพียงกลัวว่าเขาจะคิดทำเรื่องใดขึ้นมาเพื่อหยั่งเชิงเจ้า”
จงหลินเป็นคนเจ้าเล่ห์อำมหิตยิ่งนัก
วิธีการที่เขาใช้ล้วนเป็นกลอุบายสกปรกที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้ใด
เซียวถิงยั่นกังวลว่าหยุนหลวนอาจรับมือไม่ไหว
หยุนหลวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “เซียวกั๋วจ้างมิได้ระแวงข้า เมื่อมีเขาอยู่ จงหลินคงไม่กล้าทำเรื่องเกินเลยกระมัง? ยามนี้ข้าก็นับเป็นคนของเซียวกั๋วจ้างแล้ว”
“หากเขาคิดทำเรื่องใดขึ้นมาจริง ๆ ข้าก็จะใช้แผนซ้อนแผน ยุยงให้ความไว้วางใจระหว่างเขากับกั๋วจ้างสั่นคลอนเสีย”
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนวูบไหว
เขากระชับแขนรัดเอวหยุนหลวนแน่น “แต่เจ้าต้องไม่ตกอยู่ในอันตรายแม้แต่น้อย อาหลวน การกระทำเช่นนี้เสี่ยงเกินไปจริง ๆ ข้าวางใจไม่ลง... มิสู้ข้าเข้าจวนกั๋วจ้าง แล้วมาช่วยเจ้าด้วยเล่า”
หยุนหลวนขมวดคิ้ว รีบกุมมือเซียวถิงเยี่ยนแล้วส่ายหน้าให้เขา
“อาเยี่ยน ที่ข้าเข้ามาได้ก็เพราะฉวยโอกาสยามจงหลินไม่อยู่ จังหวะนี้เหมาะเจาะยิ่งนัก แต่หากท่านคิดจะเข้ามา ย่อมดึงดูดความสนใจและทำให้จงหลินระแวดระวัง... ถึงยามนั้น เกรงว่าท่านยังไม่ทันเข้าใกล้จวนกั๋วจ้าง ก็ถูกจงหลินจับได้เสียก่อน”