สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในยามนี้ คือขัดขวางไม่ให้เหลียงเหวินคังไปพบเซียวไต้
น่าเสียดาย เซิ่งกุยมาช้าไปหนึ่งก้าวจนได้
เมื่อเขาไปหอทรงพระอักษรเพื่อตามหาเหลียงเหวินคัง นางกำนัลก็แจ้งว่าเหลียงเหวินคังไปตำหนักหนีหวงแล้ว
สีหน้าของเซิ่งกุยย่ำแย่ถึงขีดสุด เขากับเหลียงเหวินคังคลาดกันไปอย่างสิ้นเชิง
เกรงว่าตอนที่เขาออกจากตำหนักหนีหวง เหลียงเหวินคังก็คงมาถึงที่นั่นแล้ว
เซิ่งกุยสูดหายใจเย็นเยียบเฮือกหนึ่ง ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก เขาเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังตำหนักหนีหวง ขอเพียงอย่าช้าไปอีกก้าวก็พอ...
——
เซิ่งกุยเพิ่งจากไป ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
แววตาของเซียวไต้พลันฉายประกายยินดี
นางจุดเครื่องหอมที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว
จากนั้นจึงเดินไปยังข้างเตียง ถอดอาภรณ์ของตนออก แล้วนอนลงใต้ผ้าห่ม
นางเพิ่งจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิด
เหลียงเหวินคังก้าวพรวดพราดเข้ามา ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล เขาคว้ามือเซียวไต้ไว้แน่น “เราเพิ่งลงจากท้องพระโรง ก็ได้ยินหนีหวงบอกว่าเจ้าถูกพิษ พิษนี้ประหลาดยิ่งนัก ได้ยินว่ามีเพียงการร่วมอภิรมย์ระหว่างชายหญิงจึงจะถอนพิษได้หรือ?”
เขาจงใจไปตามหมอหลวงมาซักถามด้วยตนเอง
คำตอบของหมอหลวงทำให้เขาตกตะลึง
หมอหลวงกล่าวว่า พิษนี้เรียกว่าพิษรัก เป็นพิษที่ทำให้ชายหญิงลุ่มหลงมัวเมาได้มากที่สุดในใต้หล้า พิษรักนี้ไม่มียาถอนพิษ หากต้องการถอนพิษ จำเป็นต้องร่วมอภิรมย์กับบุรุษต่างเพศ ให้กายแนบชิดเป็นหนึ่งเดียว จึงจะขจัดพิษนี้ได้