เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเซียวไต้ผู้เคยอ่อนโยนดุจสายน้ำและน่าทะนุถนอมราวนกน้อย เมื่อคลุ้มคลั่งขึ้นมาจะกลายเป็นปีศาจร้ายถึงเพียงนี้
เหตุใดนางจึงเปลี่ยนเป็นคนแปลกหน้าที่เสียสติคลุ้มคลั่งเช่นนี้ไปได้
เขามองปิ่นปักผมปลายแหลมเรียวเล็กที่ปักอยู่ตรงลำคอของเหลียงหนีหวง ลึกเข้าไปเกือบครึ่งหนึ่งของความยาวปิ่น
ความลึกเพียงนี้แทบจะทะลุลำคอของเหลียงหนีหวงทั้งลำ
ดูจากสภาพแล้ว เด็กคนนี้เกรงว่าจะรอดยาก
หัวใจของเหลียงเหวินคังพลันปวดแปลบ
ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาขณะมองเหลียงหนีหวง
เขาออกแรงทั้งหมดที่มี ขยับตัวคลานลงจากเตียง เสียงสะอื้นเอ่ยเรียกชื่อเหลียงหนีหวง
“หนีหวง...ลูกพ่ออย่ากลัวไปเลย พระบิดาจะไปช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้”
เหลียงหนีหวงชะงักงัน สติที่พร่าเลือนของนางค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย
นางมองเหลียงเหวินคังอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะยังเรียกนางว่าลูก ทั้งยังปลอบโยนให้นางอย่ากลัว และยอมให้นางเรียกเขาว่าพระบิดาอีกหรือ
นางอ้าปาก ทว่ากลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว เลือดสดทะลักพุ่งออกจากปาก
ในห้วงความคิดของเหลียงเหวินคังปรากฏภาพอันอบอุ่นเมื่อครั้งเหลียงหนีหวงยังเยาว์วัยและได้อยู่เคียงข้างเขา
ร่างน้อย ๆ ของนาง มือเล็กนุ่มนิ่มที่มักโอบรอบลำคอเขา ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขน แล้วเรียกเขาเสียงหวานว่าเสด็จพ่อ
หัวใจของเหลียงเหวินคังเจ็บปวดเหลือเกิน แม้เขาจะรู้ว่าเหลียงหนีหวงมิใช่สายเลือดของเขา มิใช่บุตรแท้ ๆ ทว่าความรักที่เขามอบให้นางตลอดหลายปีมานี้มิได้เสแสร้ง