สีหน้าเซียวไต้แปรเปลี่ยน ทว่านางมิได้ห้ามปราม
นางมองเซิ่งกุยด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตาเปี่ยมด้วยการเย้ยหยัน
“นี่คือจดหมายที่พี่หยวนจู๋ส่งมาให้ข้า ข้าไหว้วานนางปรุงพิษกู่...ท่านก็รู้ นางไม่เคยปฏิเสธคำขอของข้า ต่างจากท่านที่เอาแต่ลังเลและถอยหนีไปเสียทุกเรื่อง เซิ่งกุย หรือจะเป็นอย่างที่หยวนจู๋คาดเดาจริง ๆ ว่าที่ท่านไม่ยอมลงมือกับเหลียงอวี่หวงเสียที ล้วนเป็นเพราะในใจยังมีเมิ่งจวินหญิงแพศยาผู้นั้นอยู่?”
สีหน้าเซิ่งกุยไม่น่ามองนัก เมื่อเห็นลายมือคุ้นตาเหล่านั้น ความหวาดหวั่นก็พลันถาโถมเข้ามา
มือที่กำกระดาษจดหมายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมมิอยู่
หยวนจู๋ยังมิได้กลับมา เขามั่นใจว่าบัดนี้นางอยู่กับเหลียงอวี่หวง
ยาที่เซียวไต้เพิ่งกลืนลงไปขวดนั้น ย่อมมิใช่ยาที่หยวนจู๋มอบให้ ทุกสิ่งล้วนเป็นแผนการ เป็นกลอุบายที่เหลียงอวี่หวงกับพวกใช้แผนซ้อนแผน
เขาขมวดคิ้วมองเซียวไต้
“เซียวไต้ เจ้าโง่เขลาสิ้นดี จนบัดนี้ยังมองสถานการณ์ไม่ออกอีกหรือ? เซียวไต้ ข้าจะบอกให้ จดหมายฉบับนี้เป็นของปลอม ไม่ใช่หยวนจู๋เขียนให้เจ้า ยาที่เหลียงหนีหวงมอบให้เจ้า เกรงว่าจะเป็นของปลอมเช่นกัน ธิดาผู้นี้ของเจ้าแปรพักตร์ไปเข้ากับเหลียงอวี่หวงตั้งนานแล้ว”
เซียวไต้หัวเราะเยาะ ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจว่า “หึ ข้าว่าไม่ใช่ข้าโง่หรอก แต่เป็นท่านต่างหากที่คิดว่าข้าโง่ ข้าย่อมรู้ว่าเหลียงหนีหวงเข้ากับเหลียงอวี่หวงแล้ว มิหนำซ้ำยังรู้ด้วยว่านางถูกพิษกู่ จึงถูกเหลียงอวี่หวงใช้ควบคุม”