ตงเคอมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง นางหันไปมองซือหลี่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา “พวกนางคือ...”
ซือหลี่ยกมุมปากขึ้น ก่อนอธิบายเสียงเบา “คนเหล่านี้ล้วนได้รับอิทธิพลจากองค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้น เช่นเดียวกับฮูหยินตง ต่างเต็มใจอุทิศตนรับใช้แผ่นดิน วีรสตรีเหล่านี้มาหาองค์อ๋อง องค์อ๋องจึงมีบัญชาให้ข้าน้อยรวบรวมพวกนางไว้ แล้วฝึกฝนพร้อมกันเป็นเวลา 10 วัน”
“เดิมทีพวกนางก็มีวรยุทธ์ติดตัวอยู่แล้ว หลังผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดมานานกว่าสิบวัน บัดนี้ย่อมมีฝีมือถึงขั้นขึ้นสนามรบ สังหารข้าศึกได้ ครานี้ฮูหยินตงมุ่งหน้าไปเมืองเฟิ่งพอดี จึงเดินทางร่วมกับพวกนางได้ องค์อ๋องมีรับสั่งแต่งตั้งฮูหยินตงเป็นแม่ทัพของพวกนาง ให้มุ่งหน้าไปเมืองเฟิ่งเพื่อช่วยเหลือองค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้น ร่วมต้านศัตรูภายนอก และกลับมาอย่างมีชัยโดยเร็ว!”
ซือหลี่กล่าวพลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปทางกำแพงเมือง
“องค์อ๋องของข้าน้อยยังทรงรอให้องค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้นกลับมาโดยปลอดภัย เพื่อจะได้เข้าพิธีสมรสกับพระองค์ในเร็ววัน ฮูหยินตง อย่าลืมฝากคำพูดขององค์อ๋องไปถึงองค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้นด้วย ขอให้นางอย่าให้พระองค์ต้องรอนานนัก”
สีหน้าของตงเคอเผยแววซาบซึ้ง ปลายจมูกของนางแสบร้อน น้ำตาคลอ นางมองตามสายตาของซือหลี่ขึ้นไปยังหอประตูเมือง
จากนั้นนางพลิกตัวลงจากม้า คุกเข่าลงกับพื้น “ข้าน้อยจะไม่ทำให้พระบัญชาขององค์อ๋องสูญเปล่า จะพาองค์หญิงผู้พิทักษ์แคว้นกลับมาโดยปลอดภัยให้ได้”