เซียวถิงเยี่ยนเห็นแล้วรู้สึกปวดใจยิ่ง เขาสั่งให้องครักษ์เฮยอวี่คนอื่น ๆ ฉีกชายแขนเสื้อออกมาทันที แล้วนำมาพันปิดใบหน้าของตน
การป้องกันเช่นนี้ อย่างน้อยก็ช่วยป้องกันได้บ้าง
องครักษ์เฮยอวี่ทุกคนขานรับ ต่างฉีกชายแขนเสื้อออกมาพันปิดปากและจมูกของตน
แววตาของหวงชิวเหลียนฉายประกายมืดอำมหิต นางเลิกคิ้วพลางหัวเราะเยาะอย่างได้ใจ “ไร้ประโยชน์... ผงพิษของข้าร้ายแรงนัก ต่อให้เจ้าปิดปากปิดจมูก ตราบใดที่ยังหายใจ ก็ต้องสูดผงพิษเข้าไปแน่”
กล่าวจบ นางก็พยายามฝ่าวงล้อม พุ่งเข้าใส่เซียวถิงเยี่ยน
ซือหลี่เร่งก้าวขึ้นหน้า ขวางอยู่เบื้องหน้าเซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนกำชับซือหลี่เสียงต่ำ “เจ้าไปสั่งนักธนู...”
ซือหลี่เป็นห่วงว่าเซียวถิงเยี่ยนจะตกอยู่ในอันตราย
แววลังเลวาบผ่านดวงตาเขา “องค์อ๋อง เหตุใดไม่ทรงไปสั่งนักธนูเองเล่าพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะอยู่ที่นี่ คอยขัดขวางนางไว้สักระยะ”
สีหน้าเซียวถิงเยี่ยนพลันเคร่งขรึม เขามองซือหลี่อย่างจริงจัง “อย่างไร? แม้แต่คำสั่งของเปิ่นหวัง เจ้าก็ไม่เชื่อฟังแล้วหรือ? สั่งให้ทำสิ่งใดก็จงไปทำ จะมีคำพูดไร้สาระมากมายไปไย?”
“หากเจ้าไม่ฟังเปิ่นหวัง เมื่อจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เจ้าก็อย่าอยู่ข้างกายเปิ่นหวังอีกเลย”
ซือหลี่รีบอ่อนข้อ ขออภัยว่า “องค์อ๋องโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยน้อมรับพระบัญชา เพียงแต่พระองค์ต้องทรงปกป้องพระองค์เองให้ดี สตรีผู้นี้มีพิรุธยิ่งนัก โปรดระวังด้วยพ่ะย่ะค่ะ”