เซียวเสวียนรุ่ยดวงตาเป็นประกาย พลันยกมือชี้ไปทางหยุนหลวน “นาง...นางมาฆ่าข้า! เจ้ารีบไปกราบทูลรัชทายาท นางต้องไม่ใช่คนแคว้นเหลียงแน่ นางเป็นสายลับที่หยุนหลวนส่งมา ต้องการมาฆ่าข้า เอาชีวิตข้า!”
หยุนหลวนถอนหายใจ มองทหารด้วยสีหน้าจนใจ “พี่ชายทหาร ท่านบอกว่าเซียวเสวียนรุ่ยเสียสติ ข้ายังไม่เชื่อแต่แรก บัดนี้ได้ฟังถ้อยคำเหลวไหลของเขา ข้ากลับเชื่อแล้ว”
“ข้าอุตส่าห์ถามเขาด้วยดี ใครจะรู้ว่าเขาไม่ให้ความร่วมมือก็แล้วไป ยังกล่าวหาว่าข้าจะฆ่าเขาอยู่ได้ ข้าเป็นคนที่รัชทายาทส่งมา ต่อให้ข้าคิดจะฆ่าเขาจริง ก็ย่อมเป็นไปตามพระบัญชาของรัชทายาท ท่านว่าใช่หรือไม่?”
ทหารย่อมเชื่อหยุนหลวน เพราะนางมีจี้หยกขององค์รัชทายาทอยู่ในมือ
หลายวันมานี้เซียวเสวียนรุ่ยมีอาการคลุ้มคลั่ง ทหารย่อมไม่เชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของเขา
ทหารยิ้มให้หยุนหลวน “แม่นางอย่าได้ขุ่นเคือง...เขาเสียสติไปแล้ว หลายวันนี้ ข้ามักได้ยินเขาก่นด่าอยู่บ่อยครั้ง...ไม่รู้ว่ากำลังด่าองค์รัชทายาทหรือไม่”
“ข้าน้อยขอถามสักคำ องค์รัชทายาทคิดจะสังหารเขาหรือไม่? คนผู้นี้หมดสภาพแล้ว ที่จริงเก็บเขาไว้ก็ไร้ประโยชน์”
ความหมายของเขาชัดเจน ต่อให้หยุนหลวนฆ่าเซียวเสวียนรุ่ยจริง เขาก็ไม่คิดทำอะไร ทั้งยังปรารถนาให้คนเสียสติผู้นี้ตายเสียโดยเร็ว
เช่นนั้นเขาก็ไม่ต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ คอยทำหน้าที่อันน่าเบื่อหน่ายอีก