“เจ้าบีบจนบิดาของนางต้องตาย ทั้งยังย่ำยีกองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนาย เจ้าทำลายทุกสิ่งของนาง ผลักนางลงสู่นรกอย่างโหดเหี้ยม แล้วยังยืนมองนางดิ้นรนเจ็บปวดอยู่ในขุมนรกอย่างเลือดเย็นอีก เซียวเสวียนรุ่ย เจ้ายังมีหน้าคิดว่านางมีเยื่อใยให้เจ้าอยู่อีกหรือ?”
แววตาของเซียวเสวียนรุ่ยเต็มไปด้วยความหวาดผวา สตรีตรงหน้าเขาคือหยุนหลวน นางคือหยุนหลวนจริง ๆ
นางปลอมโฉมแฝงตัวเข้ามาในค่ายทหารแคว้นเหลียง หรือว่าจงใจมาสังหารเขาโดยเฉพาะ?
เซียวเสวียนรุ่ยสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากร่างสตรีผู้นี้
เขารู้ว่าทหารด้านนอกคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว ต่อให้ตะโกนอย่างไรก็คงไม่ดึงดูดความสนใจใครได้
ชีวิตของเขาในยามนี้ล้วนอยู่ในกำมือนาง
หากนางต้องการให้เขามีชีวิต เขาก็มีชีวิตต่อได้ หากนางต้องการให้เขาตาย เขาก็มีเพียงหนทางสู่ความตาย
หลายวันมานี้ เซียวเสวียนรุ่ยเอาแต่คิดว่าเมื่อใดจะได้พบหยุนหลวนอีกสักครั้ง ไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะได้ยินคำวิงวอนของเขา
และส่งหยุนหลวนมาพบเขาจริง ๆ
หลังความหวาดกลัวผ่านพ้น เซียวเสวียนรุ่ยกลับรู้สึกยินดีและโล่งใจยิ่งกว่า
เขามักคิดว่าหยุนหลวนยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะเอ่ยชัดต่อเขา หากเขาสำนึกผิดจากใจจริงและกล่าวขอโทษนางอย่างจริงใจ หยุนหลวนจะใจอ่อน มอบโอกาสให้เขา และให้อภัยเขาหรือไม่
ขอเพียงหยุนหลวนยอมให้อภัย ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้าให้กับนาง เขาก็ไม่มีคำขุ่นเคืองแม้แต่น้อย