“เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน และเพื่อให้ข้าวางใจ เจ้านำยาลูกกลอนเม็ดนี้ไปกินเสีย เมื่อเจ้าช่วยให้ข้าทำการสำเร็จ ข้าย่อมไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ จะไว้ชีวิตสุนัขของเจ้าไว้สักครา”
นางกล่าวพลางยื่นยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งไปตรงหน้าเสวี่ยเยี่ยน
เสวี่ยเยี่ยนมองยาลูกกลอนเม็ดนั้นโดยไม่ลังเล นางหยิบขึ้นมาแล้วโยนเข้าปากทันที
หยุนหลวนเลิกคิ้ว ก่อนคลายมือจากเสวี่ยเยี่ยน
“เจ้าไม่กลัวหรือว่านั่นจะเป็นยาพิษที่ทำให้เจ้าสิ้นใจในทันที?”
เสวี่ยเยี่ยนยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาที่เปรอะเต็มใบหน้า “ข้ายังมีประโยชน์ต่อคุณชาย คุณชายย่อมไม่สังหารข้า”
“ข้ามองออกว่าคุณชายเป็นคนเที่ยงตรงและซื่อสัตย์ ไม่มีทางหลอกลวงข้า พาข้าไปสู่ทางตายหรอก เพียงเท่านี้ ข้าก็อยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง”
หากไม่เสี่ยง นางก็ต้องตายเดี๋ยวนี้
หากเสี่ยง อย่างน้อยนางก็ยังมีโอกาสรอดมิใช่หรือ?
นางหาใช่คนโง่ ย่อมรู้ว่าควรเลือกเช่นไรจึงจะเป็นผลดีกับตน
หยุนหลวนมองเสวี่ยเยี่ยนด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง
สตรีผู้นี้ เมื่อถึงยามนี้กลับสงบสติลงได้
นับว่ามีไหวพริบอยู่บ้าง
ช่วงนี้นางชอบทำข้อตกลงกับคนฉลาดเป็นพิเศษ
ไม่ว่าจะฉู่หลิง เหยาฉิน หรือเสวี่ยเยี่ยนที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง...
ห้องส่วนตัวข้างกัน เมิ่งเฉากุมขาที่เจ็บปวด พลางเหลือบมององครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง แล้วถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “ทางเสวี่ยเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง?”
“จับตัวเจ้าหนุ่มแซ่หลวนหยุนได้สำเร็จหรือไม่?”