ตัดการสื่อสารแล้ว ซูหลัวก็นั่งนิ่งอยู่กับที่ แม้สีหน้าจะสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ แต่ในใจกลับมีความพึงพอใจผุดขึ้นมาเล็กน้อย
เป้าหมายหลักของเขาตั้งแต่ต้นจนจบคือองค์ความรู้สมัยใหม่ของโลกนี้ ส่วนการทำความเข้าใจความคืบหน้าในการวิจัยพลังพิเศษของต้าหยง เป็นเพียงเรื่องที่ทำควบคู่ไปด้วยเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเท่านั้น
ซูหลัวจัดเอกสารในมือ ก่อนรวบรวมความรู้ที่เตรียมจะมอบให้ต้าหยงออกมา
[นั่งสมาธิ] [บำเพ็ญเซน] [วิธีเพ่งจิตพื้นฐาน] [เวทลูกไฟ] [เวทศรน้ำแข็ง]……
ความรู้เหล่านี้เพียงพอจะวางรากฐานระบบจอมเวทระดับพื้นฐานขึ้นมาได้
แน่นอนว่า หากไม่มีพรสวรรค์และระบบเอาชีวิตรอดคอยช่วยเหลือเช่นซูหลัว ต่อให้ชาวโลกนี้ได้ครอบครองตำราเหล่านี้ ก็ยังต้องฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลานานและขัดเกลาค่าสถานะ จึงจะมีโอกาสไปถึงระดับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา
น้ำเสียงของหวังโส่วเย่มีแววลังเลเล็กน้อย
“วิชา[นั่งสมาธิ]ลึกล้ำจริง ๆ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด คนที่เราคัดเลือกมาและมีแววดีจนถึงตอนนี้กลับไม่มีใครเริ่มฝึกได้สำเร็จสักคน พวกเขาสัมผัสถึงสิ่งที่เรียกว่า ‘พลังเวท’ ไม่ได้เลย”
ซูหลัวเหลือบมองหวังโส่วเย่
“แน่นอนว่าสัมผัสไม่ได้ โลกของพวกคุณเป็นสภาพแวดล้อมไร้เวทมนตร์ ถ้ามีพลังเวทอยู่จริง ก็คงมีคนพัฒนาระบบเหนือสามัญขึ้นมาได้ตั้งนานแล้ว”
หวังโส่วเย่ “……”
แล้วความรู้พวกนี้จะมีประโยชน์อะไร?
ซูหลัวตอบอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ต้องกังวล นี่เป็นแค่ขั้นเตรียมทฤษฎีเท่านั้น ถึงตอนนั้นฉันจะสร้าง ‘อุปกรณ์แปรสภาพพลังเวท’ ให้พวกคุณสักสองสามเครื่อง เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่มีพลังเวทหนาแน่นในพื้นที่เล็ก ๆ ก่อน ต่อให้ไม่มีพลังเวท[นั่งสมาธิ]กับ[เพ่งจิต]ก็ยังช่วยขัดเกลาจิตใจได้ แค่ได้ผลน้อยกว่าที่ควรเท่านั้น ให้คนของพวกคุณปูพื้นฐานทางทฤษฎีให้แน่นก่อน”