ไม่นาน ชายคนหนึ่งซึ่งสวมปลอกคอพันธนาการแบบพิเศษและมีแววตาดุดันอำมหิตก็ถูกคุมตัวเข้ามา เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับซี ฉายา “แขนเหล็ก” ซึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตจากการเข่นฆ่าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านอย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้เขาถูกส่งมาที่นี่ในฐานะหนูทดลองที่ใช้แล้วทิ้ง
ซูหลัวคว้าตัวชายคนนั้นไว้ แล้วหลอมพลังทันที!
เขาหลับตาลง พลังจิตมหาศาลดุจคลื่นไร้รูปร่างซัดกลืนตัวนักโทษจนมิดในพริบตา
คราวนี้เขาไม่สำรวจอย่างนุ่มนวลอีกต่อไป แต่ใช้ความแม่นยำแทบจะโหดร้าย แทงทะลุจิตสำนึกชั้นนอก อารมณ์ที่ปั่นป่วน และการต่อต้านตามสัญชาตญาณ โดยไม่สนเสียงรบกวนทางจิตใด ๆ ทั้งสิ้น
ซูหลัวเล็งลึกเข้าไป แล้วแทงทะลวงเข้าไปตรง ๆ!
“อ๊ากกก—!!!”
วิญญาณถูกฉีกกระชาก นักโทษประหารส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนจนไม่เหมือนเสียงมนุษย์ ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง ลูกตากลอกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ซูหลัวซัดหมัดหนักใส่จนอีกฝ่ายสลบ
แต่ความเจ็บปวดสุดขีดจากส่วนลึกของวิญญาณกลับทะลวงผ่านม่านกั้นของอาการหมดสติในทันที หนูทดลองจึงฟื้นขึ้นมาพร้อมเสียงคำราม
ซูหลัวหยุดมือ แล้วให้ผู้ช่วยฉีดยากล่อมประสาทกับยาระงับระบบประสาท
หลังฉีดไปสามเข็มติด หนูทดลองก็หลับไปพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
เมื่อเริ่มสำรวจอีกครั้ง ทุกสิ่งรอบตัวในสัมผัสทางจิตของซูหลัวค่อย ๆ เลือนสี ราวกับกำลังเข้าสู่โลกนามธรรมแห่งหนึ่ง
ในที่สุด ณ ส่วนลึกที่สุดของวิญญาณ เขาก็ “มองเห็น”!
ข้างแก่นกลางของวิญญาณนักโทษไม่ได้ว่างเปล่า ที่นั่นมีสิ่งหนึ่งลอยอยู่... เป็นสิ่งที่ยากจะบรรยาย
มันไม่ใช่วัตถุ และไม่ใช่สิ่งที่เป็นพลังงานในความหมายทั่วไป ดูคล้ายแสงกลุ่มหนึ่งที่ถูก “ฝัง” ลงในวิญญาณอย่างฝืนธรรมชาติ แผ่ออกมาด้วยคลื่นอันแผ่วเบาแต่มีเอกลักษณ์
กลุ่มแสงมีรูปร่างไม่แน่นอน เต้นตุบเบา ๆ ราวกับมีชีวิตในระดับต่ำ มันพันเกี่ยวกับวิญญาณ แต่กลับดูแปลกแยก ราวกับเป็น “ส่วนเสริม” ที่ถูกยัดเยียดเข้ามาจากภายนอก