[ฉินหลาง: [ศรน้ำแข็ง]กับ[ตั้งโล่]ต่างก็ขึ้นว่าอาชีพไม่ตรงเงื่อนไข พวกเราคาดว่าพอเลเวลถึงระดับหนึ่งแล้วจะปลดล็อกการเปลี่ยนอาชีพ]
[ซูหลัว: ได้]
ซูหลัวแทบรอไม่ไหวที่จะจดจ่อกับภาพและคำอธิบายใน[วิชาเสริมสร้างร่างกายขั้นพื้นฐาน] ก่อนจะดำดิ่งไปกับมัน…
……
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้เอาชีวิตรอดก็พบว่าน้ำมันตะเกียงหนึ่งหน่วยที่ระบบประเมินไว้ สามารถเผาไหม้ได้นานหนึ่งชั่วโมงพอดีในสภาวะปกติ
เมื่อเวลาส่องสว่างเริ่มต้นหกชั่วโมงหมดลง ผู้รอดชีวิตก็แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งกำลังจับน้ำมันตะเกียงใหม่ที่รวบรวมหรือแลกมาไว้แน่น ส่วนอีกกลุ่มกำลังร้อนรนหาทางแลกเปลี่ยนอยู่ในความมืด
ราคาน้ำมันตะเกียงหนึ่งหน่วยพุ่งจากขนมปังครึ่งก้อนหรือไม้หนึ่งหน่วย ขึ้นไปถึงระดับที่น่าหวาดหวั่นอย่างรวดเร็ว
ในตอนนั้นเอง รายการแลกเปลี่ยนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบที่ลานรวมผู้เอาชีวิตรอด
[ผู้ขาย: เย่ซวี]
[ขาย: น้ำมันตะเกียง (จำนวนมาก)]
[ต้องการแลก: ไม้ หิน น้ำ หนังสือสกิล… ผู้เสนอราคาสูงสุดได้ไป]
ปริมาณมหาศาล พอลงประกาศปุ๊บ ยอดแลกเปลี่ยนก็ระเบิดปั๊บ
ช่องภูมิภาคพลันเต็มไปด้วยคำด่าทอและเสียงอ้อนวอน
[เชี่ย! เย่ซวี นี่แกปล้นกันชัด ๆ! ไม้สามหน่วยแลกน้ำมันหนึ่งหน่วยเนี่ยนะ?]
[แม่งเอ๊ย…]
[บ้าจริง เย่ซวี ทำไมน้ำมันตะเกียงของแกถึงแพงขนาดนี้!]
[เย่ซวี: ซื้อไม่ไหวก็ไม่ต้องซื้อ ราคานี้เป็นแบบนี้มาตลอด ใครมีหนังสือสกิลก็ทักส่วนตัวมา คุยราคาได้]
ฉินหลางจ้องบันทึกการซื้อขายที่เด้งขึ้นอย่างรวดเร็วบนลานรวมผู้เอาชีวิตรอด คิ้วขมวดแน่น
“จู่ ๆ มีพวกกักตุนสินค้าโผล่มาจากไหนอีกเนี่ย? องค์กรเพิ่งเตือนไปชัด ๆ ว่าห้ามขึ้นราคาเอาเปรียบไม่ใช่หรือไง”
ช่องส่วนตัว
[ฉินหลาง: สวัสดีครับคุณเย่ ผมเป็นตัวแทนสหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันเขต 76 ขอส่งคำทักทายถึงคุณ]
ผ่านไปครู่หนึ่ง เย่ซวีจึงตอบกลับมา
[เย่ซวี: อืม สหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันเหรอ? น่าสนใจดี มีธุระอะไร?]
[ฉินหลาง: คุณเย่ครับ พวกเราสังเกตเห็นว่าคุณกำลังขายน้ำมันตะเกียงจำนวนมาก ในช่วงเวลานี้ การทำแบบนี้ก็เหมือนยื่นมือเข้าช่วยยามคับขัน พวกเราอยากสอบถามว่าคุณพบช่องทางหาน้ำมันตะเกียงที่มั่นคงหรือเปล่าครับ? หรือว่า…คุณมีพรสวรรค์หรือวิธีผลิตที่เกี่ยวข้อง?]
[เย่ซวี: ช่องทางเหรอ? ก็พอจะพูดได้ว่าใช่ ส่วนจะเป็นอะไร ผมคิดว่าผมไม่มีหน้าที่ต้องรายงานให้สหภาพของคุณทราบ ผมแค่ทำการแลกเปลี่ยนตามปกติ ไม่ใช่หรือ?]
[ฉินหลาง: คุณพูดถูกครับ พวกเราไม่ได้คิดจะสืบความลับของคุณ เพียงแต่อยากสร้างช่องทางจัดหาที่มั่นคง ราคาที่คุณตั้งอยู่ตอนนี้…ทำให้หลายคนเริ่มตื่นตระหนกแล้ว ปณิธานของสหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันคือการรวมใจผู้เอาชีวิตรอด เพื่อฝ่าฟันวิกฤตไปด้วยกัน พวกเรายินดีรับซื้อผลผลิตส่วนหนึ่งของคุณในระยะยาว ด้วยราคาที่เป็นธรรมกว่า และไม่ทำให้คุณเสียเปรียบครับ]
[เย่ซวี: ตื่นตระหนกเหรอ? (ยิ้ม) ของหายากย่อมมีราคาแพง คุณฉิน ตอนนี้พวกเขาต่างหากที่ต้องการน้ำมันตะเกียงของผม ไม่ใช่ผมที่ต้องไปอ้อนวอนให้พวกเขาซื้อ ส่วนความร่วมมือระยะยาว…]
[เย่ซวี: ข้อมูลสัตว์ประหลาด การสำรวจภูมิประเทศ วัสดุหายาก หนังสือสกิล ข้อมูลพิเศษ…]
[ฉินหลาง: ได้ครับ แต่…]
……
ซูหลัวละสายตาจากหน้าต่างแชต
[วิชาเสริมสร้างร่างกายขั้นพื้นฐาน เลเวล 1 (0/100)]
[ดูเหมือนว่า…คุณจะแข็งแกร่งขึ้น]
[ร่างกาย +0.1]
หนังสือเล่มนี้ยังคงแบ่งออกเป็น 20 บท โดยเนื้อหาหลักอธิบายวิธีฝึกฝนและการเสริมสร้างร่างกาย
ซูหลัวเพิ่งเรียนรู้วิธีฝึกฝนในบทแรก ยังไม่ทันได้ลองทำ สกิลก็เลเวลอัป ระบบเพิ่มค่าร่างกายให้เขาแล้ว
“?”
กระแสความร้อนอ่อน ๆ แต่ชัดเจนผุดขึ้นมาอย่างไร้ที่มา แล้วไหลซึมเข้าสู่แขนขาและทั่วร่าง ทว่าวินาทีถัดมา ความว่างเปล่าและหิวโหยอย่างรุนแรงซึ่งมาจากส่วนลึกของเซลล์ก็โถมกลับเข้าใส่ จนสายตาของเขามืดวูบไปเล็กน้อย
“แปลว่าสกิลแบบนี้พอเลเวลอัป ก็ข้ามขั้นตอนฝึกฝนแล้วได้ผลลัพธ์โดยตรงเลยสินะ?”
สกิลที่ซูหลัวเรียนรู้ด้วยตัวเองไม่ต่างจากสกิลที่คนอื่นเรียนผ่านหนังสือสกิล เพียงแต่เขาได้ความรู้ดั้งเดิมของสกิลเพิ่มมาด้วย
“ไม่สิ ฉันยังใช้วิธีในหนังสือสกิลฝึกต่อได้ เพื่อเพิ่มค่าร่างกายอย่างต่อเนื่อง”
“แต่ผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นก็น่าจะใช้วิธีฝึกฝนตอนเก็บค่าประสบการณ์เหมือนกัน ระหว่างนั้นพวกเขาจะเพิ่มค่าร่างกายได้ไหม?”
ซูหลัวลูบท้องที่ร้องโครกคราก พลังงานที่ระบบใช้เพิ่มค่าร่างกายเห็นได้ชัดว่ามาจากตัวผู้เอาชีวิตรอดเอง เขาจึงรู้สึกหิวโหยขึ้นมาอย่างรุนแรงทันที
“โครก…” เสียงท้องร้องดังสนั่นดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง เขาใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมงอ่านบทที่สองไปได้กว่าครึ่ง ก่อนจะติดแหง็กอยู่กับค่าประสบการณ์
[วิชาเสริมสร้างร่างกายขั้นพื้นฐาน เลเวล 1 (95/100)]
อ่านต่อไม่ได้แล้ว อ่านไปก็คงหิวตายแน่
ซูหลัวหยุดอ่าน แล้วเปลี่ยนไปเปิดหนังสือสกิล[นั่งสมาธิ]
“ทำไมถึงคึกคักขนาดนี้?” ซูหลัวอ่านช่องภูมิภาคกับกระดานสนทนาที่ข้อมูลอัปเดตอย่างรวดเร็วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
ผู้เอาชีวิตรอดที่ชื่อเย่ซวีกำลังขายน้ำมันตะเกียงในราคาสูงลิ่ว ก่อนหน้านี้มีการซื้อขายไปแล้วอย่างน้อยสองพันหน่วย คนที่ซื้อไปแล้วรู้สึกว่าถูกหลอกก็พากันด่า ส่วนคนที่ซื้อไม่ทันก็ด่าเหมือนกัน
[แม่งเอ๊ย เย่ซวี ไอ้ลูกชายไม่มีรูตูดเอ๊ย! หนังสือสกิลที่ฉันดรอปมา เว็บบอร์ดประเมินราคาอย่างน้อย 100 หน่วยน้ำมันตะเกียง แต่มันกดเหลือ 50!]
[แล้วทำไมถึงขายล่ะ?]
[…ฉะ ฉันกลัวความมืดนี่!]
ตอนนี้แหล่งกำเนิดแสงเพียงอย่างเดียวของผู้เอาชีวิตรอดส่วนใหญ่คือตะเกียงน้ำมัน ไม้ที่เก็บมาข้างนอกจุดไฟไม่ติด ราวกับว่ามีกฎห้ามไว้
น้ำมันตะเกียงหมดเร็วมาก หนึ่งชั่วโมงใช้หนึ่งหน่วย ในตลาดแทบไม่มีน้ำมันเหลือสำรอง พอมีวางขายก็ถูกแลกไปอย่างรวดเร็ว
ผู้เอาชีวิตรอดอีกมากมายยังคงติดอยู่ในความมืด
ถึงจะอยู่ในที่พักพิงที่ปลอดภัย ความมืดก็ยังทำให้ผู้คนแทบคลั่ง ผู้เอาชีวิตรอดทนไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่มีแสงสว่าง ก็ออกไปสำรวจไม่ได้ ทำได้เพียงสิ้นเปลืองทรัพยากรไปโดยเปล่าประโยชน์และติดอยู่ในวงจรอุบาทว์
ทันใดนั้น เย่ซวีซึ่งมีรายการแลกเปลี่ยนยอดสูงสุดในตลาดก็ถูกดันลงไป แทนที่ด้วยรายการหนึ่งซึ่งยอดแลกเปลี่ยนอัปเดตเพิ่มขึ้นไม่หยุด
[เชื้อไฟฟรี]
[ไม่จำกัดจำนวน]
[หมายเหตุ: ติดตามโพสต์ — “วิธีให้แสงสว่างโดยไม่ใช้ตะเกียงน้ำมัน”]
สหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันลงมือแล้ว พวกเขาแจกเชื้อไฟฟรีในตลาดเพื่อนำไปจุดไฟ
ซูหลัวกดเปิดโพสต์ใหม่ของสหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
[อย่างที่ทุกคนทราบ สถานที่แห่งนี้มีกฎทางฟิสิกส์แปลกประหลาด วัสดุไม้ ผ้า และวัชพืชที่พวกเรารวบรวมมาไม่สามารถเผาไหม้ได้ จึงนำมาให้แสงสว่างไม่ได้]
[ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็ไม่มีพรสวรรค์ที่เกี่ยวข้องกับการให้แสงสว่าง]
[แหล่งกำเนิดแสงเพียงอย่างเดียวดูเหมือนจะเป็นตะเกียงน้ำมัน]
[แต่ที่จริงแล้ว ผู้เล่นบางคนที่ช่างสำรวจได้ค้นพบแล้วว่า…]
[บ้านของพวกเรา — เผาได้!]
[ในช่วงปลอดภัยเจ็ดวัน สภาพของตัวบ้านไม่ได้สำคัญนัก เพราะสัตว์ประหลาดจะไม่โจมตีที่พักพิง ดังนั้นตราบใดที่ไม่ทำลายบ้านจนหมด พวกเราก็เผาได้อย่างสบายใจ]
[แต่ห้ามจุดไฟเผาตรง ๆ เด็ดขาด!]
[โพสต์นี้จะแนะนำทีละขั้นตอนว่าควรรื้อกระท่อมหญ้าหรือที่พักพิงประเภทอื่นอย่างไรให้รวดเร็วและประหยัด เพื่อนำวัสดุไปเผาให้แสงสว่าง…]
……
[สรุปแล้ว หากเก็บโครงสร้างหลักของบ้านไว้ ส่วนที่รื้อออกมาจะเผาไหม้ได้นานประมาณ 30 ชั่วโมง]
[สหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันจัดเตรียมเชื้อไฟไว้ให้ฟรีแล้ว ขอให้ทุกคนทำตามคู่มือ ความปลอดภัยต้องมาก่อน มาร่วมฝ่าฟันวิกฤตไปด้วยกัน!]
ช่องแสดงความคิดเห็นไหลพรั่งพรู
[ขอบคุณสหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!]
[ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งจุดไฟเผาบ้านไปทั้งหลัง!]
[ฮ่า ๆ คนไร้ประโยชน์แบบไหนกันถึงต้องเผาที่พักพิงของตัวเอง…]
ซูหลัวพยักหน้าเล็กน้อย สหภาพช่วยเหลือซึ่งกันและกันลงมือทำจริง แถมยังวางแผนได้แยบยล ได้ชื่อเสียงก้อนโตไปในคราวเดียว
ซูหลัวเลิกสนใจ แล้วกดเปิด[นั่งสมาธิ]