รูปโปรไฟล์ของหวังหมิงค่อย ๆ มืดหม่นลงอย่างเงียบงัน ช่องแชตเกิดระลอกคลื่นขึ้นชั่วครู่ คำไว้อาลัยขอไปทีไม่กี่ประโยคก็ถูกกลบด้วยการพูดคุยเรื่องเอาชีวิตรอดที่สำคัญกว่าอย่างรวดเร็ว
[คนตายเร็วชะมัด……]
[จริงด้วย เร็วขนาดนี้ก็ตายไปแล้วกว่า 3,000 คน]
[เลิกโวยวายได้แล้ว รีบออกไปหาเสบียงตอนที่แหล่งกำเนิดแสงยังใช้งานได้ในช่วง 6 ชั่วโมงแรกสิ เดี๋ยวแสงดับแล้วไม่มีแหล่งกำเนิดแสงใหม่ ก็จะติดอยู่ในวงจรเลวร้าย สุดท้ายก็ตายอยู่ดี!]
[ก็จริง]
[แต่ฉันหาอะไรไม่เจอเลย……]
[ไม่เป็นไร อย่างน้อยนายก็มีที่หลบภัย]
[ไม่ใช่ว่าทุกคนมีกันหมดเหรอ? @ซูหลัว]
[ไม่ใช่ว่าทุกคนมีกันหมดเหรอ? @ซูหลัว]
……
[ซูหลัว: ……]
ซูหลัวถูกขัดจังหวะตอนกำลังอ่านหนังสือ จึงเบะปาก ก่อนจะนั่งลงกับพื้น หยิบนมเอดีแคลเซียมออกมาอย่างระมัดระวัง ดื่มไปครึ่งกล่องแล้วก็ยัดกลับเข้าไปในเป้ากางเกงอย่างระมัดระวังเช่นกัน
[สกิลตรวจสอบ เลเวล 3 (67/300)]
[ขณะนี้คุณสามารถตรวจสอบข้อมูลของเป้าหมายระดับเดียวกันได้เกือบทั้งหมด]
ความเร็วในการอัปเลเวลเรียกได้ว่าน่ากลัว ในฟอรัมมีผู้เล่นเอาชีวิตรอดตั้งใจใช้สกิลเพื่ออัปเลเวล ตอนนี้เพิ่งขึ้นไปถึงเลเวล 2 เท่านั้น
มือของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ยกแทบไม่ขึ้น เลือดไหลมานานแล้ว เขาใช้ดินเช็ดกลบกลิ่นไปสองสามครั้ง แต่ก็ยังเสี่ยงติดเชื้ออย่างมาก
แต่จะมีชีวิตอยู่จนติดเชื้อจนแผลเน่าหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ซูหลัวเงยหน้ามองจุดแสงที่อยู่ไกลออกไป
“คลานมาตั้งสองชั่วโมงครึ่ง……มาได้…ครึ่งทางแล้วเหรอ?”
ท่ามกลางความมืด ทั้งเวลาและระยะทางต่างสูญเสียมาตรวัดไป ซูหลัวจึงประเมินไม่ออก
เขาเลยนั่งพักอยู่กับที่เพื่อฟื้นกำลังไปพลาง อ่านหนังสือไปพลาง และคอยติดตามข้อมูลในช่องแชตกับฟอรัม
[ฉินหลาง: มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?]
[ซูหลัว: ไม่มี สภาพจิตใจดีมาก]
ฉินหลางลังเลขึ้นมา เขาเริ่มสงสัยว่าซูหลัวเสียสติไปแล้วหรือเปล่า คนปกติที่อยู่ในความมืดสนิทนานสามชั่วโมง สภาพจิตใจคงเริ่มมีปัญหาแล้ว
[ฉินหลาง: จริงเหรอ?]
[ซูหลัว: จริงสิ หนังสือสกิลที่นายส่งมาอ่านสนุกมาก โดยเฉพาะส่วนของสกิลตรวจสอบ]
ฉินหลางยิ่งมั่นใจว่าซูหลัวเสียสติไปแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเหลือบอ่านอยู่สองสามครั้ง ต่อให้มีคำแปล เนื้อหาที่เข้าใจยากพวกนั้นก็ยังอ่านไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
[ฉินหลาง: ……ก็ได้ สภาพจิตใจนายดีมาก ฉันแค่มาเตือนให้ระวัง]
[ซูหลัว: อืม]
[ฉินหลาง: มีผู้เล่นหลายคนส่งข้อมูลสัตว์ประหลาดมาให้เรา แต่พอส่งได้ครึ่งเดียว รูปโปรไฟล์ก็กลายเป็นสีเทากันหมด สุดท้ายมีผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ด้านลอบเร้นคนหนึ่งถ่ายรูปมาได้]
[ฉินหลาง: (รูปยักษ์)]
[ฉินหลาง: ระวังอย่าเดินห่างจากที่หลบภัยมากเกินไปหลังจากหลงทาง จากการประเมินเบื้องต้น สัตว์ประหลาดระดับนี้มักเคลื่อนไหวอยู่นอกระยะ 3 กิโลเมตรจากที่หลบภัย พวกมันไม่เหมือนสัตว์ประหลาดในฟอรัมเลย ระดับต่างกันลิบลับ ดูคล้าย…ผู้พิทักษ์เขตแดนที่คอยขัดขวางไม่ให้ผู้เล่นออกห่างจากที่หลบภัยเกินไป]
ซูหลัวมองสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ที่สูงเกือบ 10 เมตรแล้วขมับก็กระตุกตุบ ๆ
ที่หลบภัยของเขาไม่ได้อยู่ในโลกนี้ด้วยซ้ำ! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องห้ามอยู่ห่างจากที่หลบภัยมากเกินไปเลย
[ซูหลัว: ได้ เข้าใจแล้ว]
[ฉินหลาง: พวกเรากำลังรวบรวมข้อมูลสัตว์ประหลาดระดับนี้ พอจัดการเรียบร้อยจะโพสต์ลงฟอรัม ถ้านายพบอะไรใหม่ ๆ รีบส่งมาให้ฉันทันที!]
[ซูหลัว: โอเค]
หลังจบบทสนทนา เขานั่งพักอยู่กับที่หนึ่งชั่วโมง อัปเลเวลสกิลตรวจสอบจนเป็น (256/300) แล้วลุกขึ้นเริ่มคลานต่อ
[@ซูหลัว ฉันมีตะเกียงน้ำมันเหลือ นายเอาไหม?]
[@ซูหลัว ฉันก็มี!]
[@ซูหลัว ฉันด้วย!]
[ซูหลัว: เอาหมดเลย เก็บไว้ให้ฉัน]
ซูหลัวตอบเสร็จก็เปิดหน้าต่างแชตของฉินหลางขึ้นมาอ่านหนังสือต่อ
ฟังก์ชันแลกเปลี่ยนสิ่งของใช้งานได้เฉพาะในที่หลบภัยเท่านั้น
คนในช่องแชตพื้นที่เริ่มยกให้ซูหลัวเป็นเครื่องรางนำโชคกันเอง แล้วก็แท็กเขาเล่น
ทำเอาซูหลัวแอบอ่านเงียบ ๆ ไม่ได้เลย
โชคดีที่หลังจากคลานอย่างยากลำบากต่อไปอีก 3 ชั่วโมง จุดแสงก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม
[สกิลตรวจสอบ เลเวล 5 (198/500)]
[ตอนนี้คุณสามารถตรวจสอบข้อมูลบางส่วนของเป้าหมายที่สูงกว่าคุณ 1 ระดับได้]
สัตว์ประหลาดทั่วไปที่ฟอรัมบันทึกไว้ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเลเวล 0 ทุกคนจึงตรวจสอบได้อย่างง่ายดาย
ตอนนี้ซูหลัวตรวจสอบค่าสถานะของสัตว์ประหลาดเลเวล 1 ได้แล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร……
แต่สิ่งที่ซูหลัวได้รับกลับมีมากกว่าผลลัพธ์บนหน้าต่างระบบมากนัก
ทั้งความสามารถในการสังเกต การจับรายละเอียด และการประเมินพื้นที่ของเขาต่างพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด!
ซูหลัวเรียนรู้มันมาทีละขั้น!
“ไม่รู้เหมือนกันว่าพอสกิลของคนอื่นอัปเลเวลแล้วจะได้ผลแบบนี้หรือเปล่า” ซูหลัวคลานไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน
เมื่อเข้าใกล้ ในที่สุดเขาก็ยืดตัวขึ้น ยืนได้เป็นครั้งแรกในรอบนาน ไม่สนใจบาดแผลที่เกิดจากการคลาน แล้วพินิจแหล่งกำเนิดแสงตรงหน้าอย่างละเอียด
มันคือทางเข้าหินผุพังที่ตั้งโดดเด่นท่ามกลางกองหินรกร้าง ดูราวกับสิ่งแปลกปลอมที่ถูกฝืนปักลงในโลก ไม่มีถนนสายไหนทอดมาถึงที่นี่ เหนือทางเข้ามีก้อนแสงทรงกลมลอยอยู่ แสงนุ่มนวลแต่ทะลุทะลวงอย่างยิ่ง
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นบนจุดแสง:
[ดันเจี้ยน: สนามทดลองร้างของพ่อมด]
[เลเวลแนะนำ: 0~5]
มีเพียงสองบรรทัดสั้น ๆ เท่านั้น ไม่มีข้อมูลอื่นเลย
[ต้องการเข้าไปหรือไม่?]
“ไม่” ซูหลัวปฏิเสธโดยไม่ลังเล
เขามาอาศัยแสง ไม่ได้มาเอาชีวิตไปทิ้ง เมื่อไม่มีข้อมูลเลยสักนิด เขาจึงเลือกที่จะระมัดระวังไว้ก่อน
ซูหลัวเปิดฟอรัมเพื่อค้นหาข้อมูล แต่กลับพบว่ายังไม่มีผู้เล่นเอาชีวิตรอดคนไหนแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับดันเจี้ยน มีเพียงกระทู้คาดเดาอยู่ไม่กี่กระทู้
[@ซูหลัว ฉันมีชุดชั้นในใช้แล้วของสาวสวย ส่งไปให้นายเอาไหม!]
[ซูหลัว: ส่งมา]
[เย้! ซูหลัวตอบฉันแล้ว!]
[@ซูหลัว ฉันมีของใช้แล้วของฉันด้วย……]
[ซูหลัว: ของผู้ชายไม่เอา]
[น่าเจ็บใจนัก!]
คนส่วนใหญ่ในพื้นที่รู้จักชื่อซูหลัวกันแล้ว อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้เล่นเอาชีวิตรอดคนเดียวที่อยู่ในความมืดได้นานขนาดนี้แล้วยังไม่ตาย แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เพราะซูหลัวว่างจนชอบตอบคนอื่นด้วย
พวกเพื่อนร่วมกลุ่มสายฮาแท็กหาเขาเล่นอยู่เรื่อย ๆ
ซูหลัวนั่งอยู่ข้างคุกใต้ดิน ไม่รีบร้อนเข้าไป รอให้เสบียงที่มีอยู่หมดก่อนค่อยว่ากัน
อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ช้าก็เร็วต้องตาย จำเป็นต้องไปยังสถานที่ใหม่
ซูหลัวมีตัวเลือกอยู่สองทาง
ทางหนึ่งคือคุกใต้ดินตรงหน้า ระดับความท้าทายระบุไว้ชัดเจน แถมยังมีข้อมูลมากกว่า
อีกทางคือม้วนดันเจี้ยนเนื้อเรื่องที่ไม่รู้รายละเอียด ซูหลัวเองก็ไม่คิดว่าของที่ระบบแจกจะเป็นของดีอะไร
เมื่อเสบียงหมดเกลี้ยง ก็เข้าไปในดันเจี้ยนตรงหน้าก่อนแล้วกัน
“ต้องเพิ่มความสามารถในการรับมือกับความเสี่ยง……” ซูหลัวครุ่นคิด ก่อนเปิดหน้าต่างแชตของฉินหลาง
[ซูหลัว: พวกนายมีหนังสือสกิลไหม?]
[ฉินหลาง: มี…แต่รวมกันแล้วก็มีไม่กี่เล่ม ส่วนใหญ่ใช้กันไปทันทีแล้ว]
ซูหลัวแลกเปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่แล้ว แล้วจะถามหาหนังสือสกิลไปทำไม?
ฉินหลางสงสัย
[ซูหลัว: ถ่ายเนื้อหาให้ฉันดูได้ไหม? ยังไงก็ไม่ทำให้หนังสือสกิลหมดไปหรอก]
[ฉินหลาง: เรื่องนั้น…ไม่ค่อยสะดวก ฮ่า ๆ]
[ซูหลัว: ข้อมูลสำคัญ ดันเจี้ยน]
ซูหลัวเห็นหน้าต่างแชตนิ่งไปพักหนึ่ง คงเป็นเพราะฉินหลางไปถามผู้บังคับบัญชา
[ฉินหลาง: รบกวนเล่ารายละเอียดด้วย! อยากดูหนังสือสกิลกี่เล่ม?]
[ซูหลัว: มีกี่เล่มก็ส่งมาได้เลย หลังจากนี้แลกเปลี่ยนกันต่อเนื่องได้ ฉันจะให้ข้อมูลในดันเจี้ยน พวกนายช่วยถ่ายหนังสือสกิลให้ฉันดู]
[ฉินหลาง: ได้!]
ซูหลัวอธิบายคุณสมบัติของก้อนแสงกับรูปลักษณ์ของคุกใต้ดินคร่าว ๆ พร้อมแนบรูปถ่ายไปด้วย
ไม่นาน ทางฉินหลางก็ให้คนอื่นส่งรูปหนังสือสกิลมาให้ 4 เล่ม เห็นได้ชัดว่ากลัวการส่งข้อความรัว ๆ จะกลบข้อมูลสำคัญ
[วิชาเสริมสร้างร่างกายขั้นพื้นฐาน]
[ศรน้ำแข็ง]
[ตั้งโล่]
[นั่งสมาธิ]
หนังสือสกิลทั้ง 4 เล่มแผ่แรงดึงดูดจากพลังลึกลับออกมา ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูหลัวในรูปภาพ