แสงสว่างจางหายไป เหลือเพียงหลุมขนาดมหึมาที่แปรสภาพเป็นแก้ว ความร้อนบิดเบือนอากาศ ร่างเลือนรางของ[ผู้พันธนาการเงามืด]ปรากฏวูบไหวอยู่ภายใน ราวกับเปลวเทียนริบหรี่กลางสายลม
แม้มันจะอาศัย[คืนชีพ]ฝืนกลับมาได้ แต่ร่างกายกลับเลือนรางจนแทบโปร่งใส แรงกดดันที่แผ่ออกมาลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ เห็นได้ชัดว่าตกอยู่ในสภาพอ่อนแอและหยุดชะงักอย่างหนัก
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดยังคงไหลผ่านอย่างบ้าคลั่ง แต่ซูหลัวไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
เขาซึ่งฝังตัวอยู่ใต้ดินกำลังใช้มุมมองจากการถ่ายทอดสดประเมินสนามรบอย่างใจเย็น
[ยาฟื้นฟูพลังเวท]ที่เขากรอกลงไปกำลังเติมบ่อพลังเวทซึ่งแทบเหือดแห้งอย่างรวดเร็ว ส่วน[ยาฟื้นฟูพลังงาน]ก็ช่วยกดอาการปวดหัวอย่างรุนแรงและความเหนื่อยล้าลึกถึงวิญญาณจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดไว้ได้อย่างทุลักทุเล
ซูหลัวรีบส่งข้อความ
[ซูหลัว: อย่าเพิ่งฆ่ามัน ช่วยถ่วงเวลาให้หน่อย ฉันจะพัก]
[ซ่งซือเก๋อ: ได้]
[ซูหลัว: ขอบใจ]
ซูหลัวยืนนิ่งอยู่กับที่สองนาที จ้องมอง[ผู้พันธนาการเงามืด]ซึ่งเริ่มฟื้นฟูร่างกายอย่างเชื่องช้าผ่านการถ่ายทอดสดด้วยสายตาเย็นชา
ขณะที่ผู้ชมทุกคนคิดว่าการต่อสู้จะหยุดพักชั่วคราว หรือแม้แต่สงสัยว่าซูหลัวยังมีสติอยู่หรือไม่
ดินไหม้เกรียมตรงขอบหลุมก็ระเบิดขึ้นฉับพลัน!
ลูกไฟร้อนระอุชุดหนึ่งพุ่งหวีดออกมาจากใต้ดิน กระหน่ำใส่ร่างเลือนรางของ[ผู้พันธนาการเงามืด]อย่างแม่นยำ
เปลวไฟลุกลามเกาะติดและแผดเผาร่างเงาอันเปราะบางของมันต่อเนื่อง
ตรึงมันไว้ก่อน!
ซูหลัวนอนอยู่ใต้ดิน ใช้มุมมองจากการถ่ายทอดสดสังเกต[ผู้พันธนาการเงามืด]อย่างใจเย็น ขณะที่มันถูกลูกไฟกระหน่ำต่อเนื่องนานเจ็ดถึงแปดนาที ในช่วงนั้นพลังเวทภายในร่างของเขาฟื้นคืนมาได้ราวหนึ่งในสามอย่างยากลำบาก